பருவநிலை மாற்றத்தை சமாளித்து வாழும் கணவா மீன்கள்

கண்டுபிடிப்பு: ஸ்க்விட் எனப்படும் கணவா மீன்கள் கடல் நீரின் பருவநிலை மாற்றத்தை சமாளித்து வாழும் திறனைப் பெற்றுள்ளன.

ஆராய்ச்சியாளர்: ARC Centre of Excellence for Coral Reef Studies (Coral CoE) at James Cook University (JCU) யை சேர்ந்த ப்ளேக் ச்பேடி (Dr Blake Spady)

விவரம்: கடல் நீரின் வெப்பம் கூடும்போது, அதில் கரியமிலத் (CO2) தன்மையும் அதிகரிக்கும். இது, மீன்களின் ஆக்சிஜன் ஈர்க்கும் திறனை வெகுவாக பாதிக்கும். ஆனால், ஸ்க்விட் எனப்படும் கணவா மீன்கள் இந்த மாற்றத்தை சமாளித்து வாழும் திறனைப் பெற்றுள்ளது.

கணவா மீன்களின் ஆயுள் குறைவுதான். என்றாலும் அவை வேகமாக வளரக்கூடியவை. ஆய்வகத்தில் கரியமிலத் தன்மையுள்ள நீரில் கணவா மீன்களை வளர்த்தபோது, நீரின் நச்சுத் தன்மையையும் மீறி அவை நன்கு வளர்ந்தன.

balls

Squid could thrive under climate change

Discovery: Squid will survive and may even flourish under even the worst-case ocean acidification scenarios.

Scientists : Dr Blake Spady, from the ARC Centre of Excellence for Coral Reef Studies (Coral CoE) at James Cook University (JCU)

Description:  Squid live on the edge of their environmental oxygen limitations due to their energy-taxing swimming technique. They were expected to fare badly with more carbon dioxide (CO2) in the water, ie acidic water. But when the squids were  subjected to CO2 levels projected for the end of the century, they are unaffected in their aerobic performance and recovery after exhaustive exercise by the highest projected end-of-century CO2 levels.

Squid have a high capacity to adapt to environmental changes due to their short lifespans, fast growth rates, large populations, and high rate of population increase.

Source: Science daily

 

 

Advertisements

கடல் வைரஸ்கள்

கண்டுபிடிப்பு: உலகம் முழுவதும் கடல் பகுதிகளில் இரண்டு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட வகைகளை சேர்ந்த வைரஸ்கள் உள்ளன.
ஆராய்ச்சியாளர்கள்: அமெரிக்காவின் ஒஹாயோ (Ohio State University) பல்கலைக்கழகத்திலுள்ள ஆராய்ச்சியாளர்கள்
விவரம்: உலகம் முழுவதும் 80க்கும் மேற்பட்ட கடல் பகுதிகளிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட தண்ணீரின் மாதிரிகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆய்வு செய்தனர். வைரஸ்கள் கடலின் உள்ளே சுமார் 4,000 மீட்டர்கள் ஆழத்தில் வட துருவம் முதல் தென் துருவம் வரை உள்ள பகுதிகளில் காணப்படுகிறது. இதில் குறிப்பாக, மொத்தமுள்ள இரண்டு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட வைரஸ்களை அவற்றின் இடம் மற்றும் ஆழத்தை பொறுத்து ஐந்தே குழுக்களில் வகைப்படுத்த முடிவதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர். பூமத்திய ரேகை (equator) பகுதியில் அதிக வைரஸ்கள் இருக்குமென்ற எதிர்பார்ப்பிற்கு பதிலாக ஆர்டிக் பெருங்கடலில் (Arctic Ocean) அதிக வகையான வைரஸ்கள் இருந்தன.
இவற்றில் பெரும்பாலானவை மனிதர்களுக்கு எவ்வித பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது என்றாலும், கடலிலுள்ள மற்ற நுண்ணுயிரிகளான பாக்டீரியா மற்றும் பூஞ்சை உள்ளிட்டவற்றின் மீது செல்வாக்கு செலுத்துவதால் அவை குறித்து அறிந்துகொள்ள அவசியமானதாக கருதப்படுகிறது

balls

Marine Viruses

Discovery: The oceans contain almost 200,000 different viral populations.

Scientists: Researchers at Ohio State University ,

Description: Marine viruses were found from the surface down to 4,000m deep and from the North to the South Pole. Though most are harmless to humans, they can infect marine life, including whales and crustaceans. Researchers drew up a global map of marine viruses based on seawater samples from nearly 80 sites around the world. They were surprised to find that the viruses fell into just five groups based on their location and depth. The second surprise was that the Arctic Ocean had lots of different types of viruses. It had been thought that hotspots for microbial diversity would be at the equator.

A litre of seawater typically contains billions of viruses – the vast majority of which remain unidentified. In the latest dataset, 90% of the populations could not be classified to a known group. Better knowledge of ocean viruses is important because of their influence on other marine microbes, including bacteria and fungi. Viruses have an impact on organisms, such as plankton, which produce more than half of the oxygen we breathe and absorb carbon dioxide from the atmosphere.

Source : BBC

‘மந்தா ரே'(Manta ray) யின் வடிகட்டி

கடலில் வாழும், ‘மந்தா ரே'(Manta ray) என்ற மீன், காத்தாடி போன்ற வடிவமும், ஒரு காரின் அளவும் கொண்ட பெரிய மீன். அகண்ட வாய் கொண்ட இந்த மந்தா ரே, கடல் நீரிலிருந்து கடல் பாசிகளையும் அதோடு இருக்கும் நுன்னுயிரிகளையும்  வடிகட்டி உண்கிறது. ஆனால் வடிகட்டும் முறை வித்தியாசமானது என்று அமெரிக்காவிலுள்ள கலிபோர்னியா  பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

சாதாரணமாக வடிகட்டியில் பெரிய அளவில் இருக்கும் மாசுகள் வடிகட்டி துளையை அடைத்து கொள்ளும். பிறகு அவற்றை சுத்தம் செய்த பிறகே வடிகட்ட முடியும் .

ஆனால் ‘மந்தா ரே யின் வாயில் உள்ள சரிவான சிறு தடுப்புகளை (angled slats) கொண்ட வடிகட்டி, நீரிலுள்ள பெரிய உயிரிகளை,பொருட்களை தடுப்புகளுக்கு இடையில் ஏற்படும் சுழல் மூலம் வெளியேற்றிவிட, நுண் உயிரிகளை மட்டும் உடலுக்குள் தள்ளுகின்றன. இதம் மூலம் வடிகட்டியில் அடைப்பு ஏற்படாமல் இருக்கிறது.

manta

இதே ஏற்பாட்டை செயற்கையாக செய்து, அதை வடிகட்டியாக பயன்படுத்த முடியுமா என, அமெரிக்காவிலுள்ள ஓரிகன் பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ந்து வருகின்றனர்.

உதாரணத்திற்கு, நகர்ப்புற சாக்கடை நீரை சுத்திகரிக்கவும், கடலில் மிதக்கும் பிளாஸ்டிக் குப்பையை மட்டும் வடித்தெடுக்கவும், அவர்கள் பரிசோதித்து வருகின்றனர்.

balls

The Marvelous Filters in the Manta Ray’s Mouth

The car-size, kite-shaped fishes filter their plankton food from seawater, but they don’t pause, close their mouths and snort clogs from their filters nearly as often as you would expect, according to Misty Paig-Tran, a marine biologist and a professor at California State University, Fullerton. If their filters work like sieves, then they must get clogged over time, like all similar systems, from vacuum cleaners to your water-filter pitcher.

But Dr. Paig-Tran and her colleagues’ latest research, shows that the manta ray is using a previously unknown method of filtration that causes particles to glide over its straining system, rather than go through it. It doesn’t need to clear its filters much because they’re rarely clogged.

To understand how the manta’s filters work, imagine a series of tiny angled slats lined up in its mouth. it forms whirlpools between each pair of slats. These vortices don’t suck particles down. Instead they push up, keeping the fragments of plankton and other seaborne particles from falling into the crevices.

As a result the particles ricochet off the slats, growing concentrated in the mouth while the water drains away. They never actually get in the filter, according to both lab experiments washing colored dye and particles over plastic versions of the structures, and mathematical models of what’s going on. They are bounced out before they get the chance, and then are swallowed by the ray.

Understanding how the manta ray is feeding and what it is eating may assist conservation efforts. This could aid in understanding what organisms Manta Ray depend on and whether they are ingesting plastic particles floating in the ocean. It could also lead to filters for human use

Source: New York Times

 

எலிகளும் பவளப்பாறைகளும்

பவளப்பாறைகளின் அழிவுக்கும் எலிகளுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது என்கிறார்கள் அறிவியலாளர்கள்.

இந்தியப் பெருங்கடலில் உள்ள செகோஸ் தீவை (Chagos Islands) ஆக்கிரமித்த எலிகள், அந்தத் தீவில் உள்ள பவளப் பாறைகளுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளன என்கிறர்கள் அத்தீவில் ஆய்வினை மேற்கொண்டுள்ள லான்செஸ்டர் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் நிக் கிரகாம் (Nick Graham from Lancaster University) தலைமையிலான குழு.

இயற்கை ஒரு வலைப் பின்னல், இங்கு ஓர் இழையில் ஏற்படும் பாதிப்பு மற்றொன்றையும் பாதிக்கும் என்பது பொதுவிதி. எலிகள் நேரடியாக பவளப் பாறைகளை அழிக்கவில்லை.

எலிகள் கடல் பறவைகளை அழிக்கின்றன. கடல் பறவைகளின் கழிவுதான், பவளப் பாறைகளுக்கு உரமாக இருக்கின்றன. ஆக, கடல் பறவைகள் அழிய அழிய பவளப் பாறைகளும் அழிகின்றன.

இந்த தீவில் மனிதர்கள் யாரும் இல்லை. அவ்வபோது வரும் கப்பல்களால் இந்த தீவில் எலிகள் ஊடுருவி உள்ளன என்று சொல்லும் ஆய்வாளர்கள், எலிகள் வருவதற்கு முன்பு இருந்த தீவின் பவளப் பாறையின் வளத்திற்கும், இப்போதுள்ள நிலைக்கும் பெரும் வித்தியாசம் தெரிகிறது என்கிறார்கள்.

balls

Rats and coral reefs

The much maligned rat is not a creature many would associate with coral reefs.

But scientists  studying reefs on tropical islands say the animals directly threaten the survival of these ecosystems.

A team of scientists led by Prof Nick Graham from Lancaster University working on the Chagos Islands in the Indian Ocean found that invasive rats on the islands are a “big problem” for coral reefs.

Rats decimate seabird populations, in turn decimating the volume of bird droppings – a natural reef fertiliser.

Although the islands are uninhabited by humans, some of them are now home to invasive rats, brought by ships and shipwrecks. Other islands have remained rat-free.

“The islands with and without rats are like chalk and cheese,” said lead researcher

“The islands with no rats are full of birds, they’re noisy, the sky is full and they smell – because the guano the birds are depositing back on the island is very pungent.

“If you step onto an island with rats, there are next to no seabirds.”

By killing seabirds, this study revealed, rats disrupt a healthy ecosystem that depends on the seabird droppings, which fertilise the reefs surrounding the island.

On rat-free islands, seabirds including boobies, frigatebirds, noddies, shearwaters and terns travel hundreds of kilometres to feed out in the ocean. When they return to the island, they deposit rich nutrients from the fish they feed on.

“These nutrients are leaching out onto the reef,” explained Prof Graham.

“We also found that fish on the reefs adjacent to islands with seabirds were growing faster and were larger for their age than the fish on reefs next to rat-infested islands,” Prof Graham explained.

There were also significantly more fish on rat-free reefs than on those around “ratty islands”.

Coral reefs cover less than 0.1% of the ocean’s area, but house about one third of ocean biodiversity.

“Coral reefs are also hugely threatened,” said Prof Graham. “So anyone who cares about extinctions and biodiversity needs to care about the future of coral reefs.”

The reefs and their abundance of marine life provide livelihoods for millions of people around the world, so the decline in coral reefs is poised to become a humanitarian crisis.

The strategy – rat eradication on islands throughout the world – is exactly what the researchers who carried out this study now advocate.

Source : BBC

 

மிக ஆழத்தில் வாழும் மீன

உலகக் கடல்களிலேயே அதிக ஆழமான இடம், மரியானா ட்ரென்ச் (Mariana Trench) மேற்கு பசிபிக் கடலில், அமெரிக்காவுக்கு சொந்தமான குவாம் தீவிற்கு அருகே உள்ளது. இக்கடல் பகுதியில், 26 ஆயிரத்து, 200 அடிக்குக் ( 7966 M) கீழே வாழும் புதிய மீன் வகை ஒன்றை, விஞ்ஞானிகள் அண்மையில் கண்டறிந்துள்ளனர்.

மரியானா நத்தை மீன் (Pseudoliparis swirei) எனப் பெயரிடப்பட்டுள்ள அந்த சிறிய மீன், இவ்வளவு ஆழத்தில் எப்படி வாழ முடிகிறது என்பதை, தற்போது விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ந்து வருகின்றனர்.

வழக்கமாக நீரில் இருக்கும் அழுத்தத்தை விட, 1,000 மடங்கு அழுத்தம் அதாவது 1600 யானைகளின் எடையை கொண்ட அழுத்தம் உள்ள பகுதியில் வாழும் மரியானா நத்தை மீன், தன்னை விட சிறிய கடல் வாழ் உயிரினங்களை இரையாக உண்கிறது. கடலில் இத்தனை அடி ஆழத்தில் ஒரு மீன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பது, இதுவே முதல் முறை.

balls

New Fish Species Lives 5 Miles Underwater—a Record

Scientists documented the world’s newest, deepest fish, Pseudoliparis swirei, an odd little snailfish caught at 7,966 meters in the Mariana Trench—nearly twice as far below the sea’s surface as Wyoming’s Grand Teton towers above it.

Yet even though the deepest part of the ocean extends almost another 2 miles down to just shy of 11,000 meters, scientists suspect they are unlikely to ever find a fish that lives much deeper. That’s because the pressure down deep is so enormous that fish may be chemically unable to withstand its destabilizing effects on proteins below about 8,200 meters.

While a host of animals can thrive down deep—foraminifera, odd decapod shrimp, sea cucumbers, microbes—no fish has ever been caught from the bottom quarter of the ocean.

“There are real limitations to life in these trenches,” says Mackenzie Gerringer, a postdoctoral fellow at the University of Washington’s Friday Harbor Laboratories. Snailfish are thought to be able to handle pressures equal to the weight of 1,600 elephants. “They have evolved adaptations to that pressure to keep their enzymes functioning and membranes moving.”

Source Dinamalar  and National geographic

பூமி வெப்பமடைவதால் அளவில் சிறுக்கும் கடல் மீன்கள்

பூமி வெப்பமடைவதால், கடல் நீரின் வெப்ப நிலையும் உயர்ந்து வருகிறது. இதனால், கடல் மீன்களுக்கு என்ன வகை பாதிப்பு ஏற்படும் என்பதை கனடாவிலுள்ள பிரிட்டிஷ் கொலம்பியா பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ந்தனர். அந்த ஆராய்ச்சியின் முடிவில், கடல் நீரின் வெப்பம் உயர்ந்து கொண்டே போனால், மீன்கள் சுவாசிக்க சிரமப்படும். இதன் விளைவாக கடல் நீரின் வெப்ப நிலை ஒரு டிகிரி அதிகரிக்கும் போது, மீன்களின் வளர்ச்சி விகிதம், 20 முதல் 30 சதவீதம் வரை குறையும் என்றும் அந்த ஆய்வாளர்கள் கணித்துள்ளனர். மேலும் 2050 ல் சுமார் 600 வகையான கடல் மீன்களின் அளவு 14-24சதவிகிதம் சுருங்கி இருக்கும் என்று கணிக்கின்றனர். இப்போதே, மீன்கள் மனித உணவில் மிகப்பெரும் பங்கு வகிக்கும் நிலையில், மீன்களின் அளவு குறைவது, அந்த உணவின் அளவு குறைவதற்கு சமம்.

balls

Climate Change May Shrink the World’s Fish

Warming temperatures and loss of oxygen in the sea will shrink hundreds of fish species—from tunas and groupers to salmon, thresher sharks, haddock and cod—even more than previously thought, a new study concludes.

Because warmer seas speed up their metabolisms, fish, squid and other water-breathing creatures will need to draw more oxyen from the ocean. At the same time, warming seas are already reducing the availability of oxygen in many parts of the sea.

A pair of University of British Columbia scientists argue that since the bodies of fish grow faster than their gills, these animals eventually will reach a point where they can’t get enough oxygen to sustain normal growth.

The body size of fish decreases by 20 to 30 percent for every 1 degree Celsius increase in water temperature,” says author William Cheung, director of science for the university’s Nippon Foundation—Nereus Program.

These changes, the scientists say, will have a profound impact on many marine food webs, upending predator-prey relationships in ways that are hard to predict.

“Lab experiments have shown that it’s always the large species that will become stressed first,” says lead author Daniel Pauly, a professor at the university’s Institute for the Ocean and Fisheries, and principal investigator for the Sea Around Us. “Small species have an advantage, respiration-wise.”

Pauly is perhaps best known for his global, sometimes controversial, studies of overfishing. But since his dissertation in the 1970s, he has researched and promoted a principle that suggests fish size is limited by the growth capacity of gills. Based on this theory, he, Cheung and other authors published research in 2013 that showed average body weight for some 600 species of ocean fish could shrink 14-24 percent by 2050 under climate change.

The new research shows how “careful use of an overarching principle in a wide set of observations across species can support insight that is difficult to reach otherwise,” he says.

Source: Dinamalar and National Geographic

லேக்டிக் அமிலத்தை ஆல்கஹாலாக மாற்றிக்கொண்டு உறைபனியில் உயிர்வாழும் தங்க மீன்கள்.

தங்க மீன்கள் மற்றும் அவற்றின் கானிலை உறவினமான க்ரூசியன் க்ராப் ஆகியவற்றின் விநோதமான உயிர்பிழைத்திருக்கும் ஆற்றல் பற்றி 1980களில் இருந்தே விஞ்ஞானிகள் அறிந்திருக்கின்றனர்.

மனிதர்கள் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான முதுகெலும்புள்ள விலங்குகள் ஆக்சிஜன் இல்லாவிட்டால் சில நிமிடங்களில் இறந்துவிடும். ஆனால், இந்த மீன்கள் வட ஐரோப்பாவின் பனி உறைந்த ஏரிகளிலும் குளங்களிலும் ஆக்சிஜன் இல்லாமல் சில மாதங்கள் வரை உயிரோடு இருக்கும் ஆற்றல் பெற்றவை.

கார்போஹைட்ரேட் எனப்படும் மாவுச்சத்தை செல்களின் ஆற்றல் மையமான மைட்டோகான்ட்ரியா நோக்கிச் செலுத்துவதற்கு பெரும்பாலான உயிரினங்களில் ஒரே ஒரு புரோட்டின் தொகுப்பு மட்டுமே உண்டு.

ஆக்சிஜன் இல்லாத நிலையில், உட்கொள்ளப்படும் கார்போஹைட்ரேட்டுகள் லேக்டிக் அமிலங்களாக மாற்றப்படுகின்றன. இவற்றை வெளியேற்ற முடியாத நிலையில் இந்த மீன்கள் ஓரிரு நிமிடங்களில் இறந்துவிடும்.

ஆனால், அதிருஷ்டவசமாக இந்த மீன்கள் மற்றொரு புரோட்டின் தொகுப்பை பெற்றுள்ளன. இந்த இரண்டாம் புரோட்டின் தொகுப்பு, ஆக்சிஜன் இல்லாத நிலையில் செயல்பட்டு லேக்டிக் அமிலத்தை ஆல்கஹாலாக மாற்றுகின்றன. பிறகு இந்த ஆல்கஹால் செதில்கள் வழியாக வெளியேற்றப்படுகின்றன.

பனிக்கட்டி இந்த மீன்களை காற்றில் இருந்து பிரித்துவிடுகின்றன. எனவே, குளம் உறைபனி நிலைக்கு வரும்போது இந்த மீன்கள் கிடைக்கும் எல்லா ஆக்சிஜனையும் நுகர்ந்தபின், உயிர்பிழைக்க ஆல்கஹாலை நாடுகின்றன.

காற்றில்லாத, உறைபனி நிலை எவ்வளவு நீளமாக நீடிக்கிறதோ அவ்வளவு தூரம் இந்த மீன்களில் உள்ள ஆல்கஹால் அளவு அதிகமாக இருக்கும்.

அளந்து பார்த்தால் 100 மிலி ரத்தத்தில் 50 மிலிகிராம் அளவுக்கும் மிகுதியாக ஆல்கஹால் உயர்ந்துவிடும். இந்த மீன்கள் உடலில் செதில் வரை ஆல்கஹால் நிரம்பி இருந்தாலும், இந்த ‘மது’ அவற்றைக் கொல்வதில்லை. மாறாக, குளிர்காலம் நீண்டகாலம் நீடித்தால் அவற்றின் கல்லீரலில் சேர்த்துவைத்த உணவு மொத்தமும் தீர்ந்துபோய் அவை இறந்துவிடுகின்றன.

பரிணாம வளர்ச்சியில் தகவமைதல் குறித்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய மிக முக்கியமான பாடத்தை இது வழங்குகிறது. இத் தகவமைதல் முறை இரண்டாவது ஜீன் தொகுப்பை உருவாக்குகிறது. உயிரினங்கள் தங்கள் முதன்மையான பணிகளை மேற்கொள்ளவும், பயனுள்ள பணிகளைச் செய்யும்பட்சத்தில் பின்னணியில் வேறொரு தொகுப்பை பராமரிக்கவும் இத் தகவமைதல் முறை உதவுகிறது.

எத்தனால் உற்பத்தியின் மூலமாக இத்தகைய கடினமான சுற்றுச்சூழலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு உயிர்பிழைக்கும் ஒரே மீன் இனமாக இருக்கிறது க்ரூசியன் க்ராப். இதன் மூலம், நல்ல ஆக்சிஜன் இருக்கும் நீரில் இவை தொடர்பு கொண்டு வாழும் மீன் இனங்களின் போட்டியையும், அவற்றால் வேட்டையாடப்படும் வாய்ப்பையும் இவை தவிர்க்கின்றன என்கிறார் நார்வேயின் ஓஸ்லோ பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர் கேத்ரைன் எலிசபெத் ஃபேஜர்ன்ஸ்.

இந்த க்ரூசியன் க்ராப்பின் மரபியல் உறவுக்கார இனமான தங்க மீன்கள், மனிதர்கள் வளர்க்கும் மீன் இனங்களிலேயே அழுத்தங்களில் இருந்து எளிதாக மீண்டு வரும் இனமாக இருப்பது ஆச்சரியம் இல்லை .

balls

Goldfish turn to alcohol to survive icy winters

Scientists have known about the peculiar survival abilities of goldfish and their wild relatives, crucian carp, since the 1980s.

While humans and most vertebrates die in a few minutes without oxygen, these fish are able to survive for months in icy conditions in ponds and lakes in northern Europe.

Researchers have now uncovered the molecular mechanism behind this ability.

In most animals there is a single set of proteins that channel carbohydrates towards the mitochondria, which are the power packs of cells.

In the absence of oxygen, the consumption of carbohydrates generates lactic acid, which the goldfish can’t get rid of and which kills them in minutes.

Luckily, these fish have evolved a second set of proteins that take over in the absence of oxygen and convert the lactic acid to alcohol, which can then be dispersed through the gills.

“The second pathway is only activated through lack of oxygen,” author Dr Michael Berenbrink from the University of Liverpool, UK.

“The ice cover closes them off from the air, so when the pond is ice-covered the fish consumes all the oxygen and then it switches over to the alcohol.”

The longer they are in freezing, airless conditions the higher the alcohol levels in the fish become.

“If you measure them in the field the blood alcohol goes up above 50mg per 100 millilitres, which is the drink-drive limit in Scotland and northern European countries,” said Dr Berenbrink.

Despite the fact that the fish are literally filled to the gills with alcohol, it’s not the drink that kills them. If the winter lasts too long, they run out of fuel that’s stored in their livers and die.

The researchers say there are some very important lessons to be learned about evolutionary adaptation that produces a duplicate set of genes that allows the species to maintain their original function but also to keep the back-up set if it also delivers useful function.

“The ethanol production allows the crucian carp to be the only fish species surviving and exploiting these harsh environments, thereby avoiding competition and escaping predation by other fish species with which they normally interact in better oxygenated waters,” said lead author Dr Cathrine Elisabeth Fagernes, from the University of Oslo, Norway.

“It’s no wonder then that the crucian carp’s cousin, the goldfish, is arguably one of the most resilient pets under human care.”

Source BBC

 

கடல் சிலந்தியின் கால்கள்

கடல் சிலந்தி ஒரு விந்தையான கடல் வாழ் உயிரினம். இதன் மெல்லிய  உடலில் வலுவான ஆறு ஜோடி கால்கள் இணைந்திருக்கின்றன. ஹவாய் பல்கலைகழகத்தை சார்ந்த விஞ்ஞானி அமி மோர்கன் (Amy Moran, University of Hawaii) நடத்திய ஆராய்ச்சியில், அதன் கால்கள், இதயம், வயிறு, பிறப்புறுப்பு ஆகியவற்றின் வேலைகளை செய்வதை கண்டறிந்தனர்.

கடல் சிலந்திகளின் இதயம் மிகவும் பலகீனமாகவே ரத்தத்தை உந்துவதாக தெரிய வந்துள்ளது. இந்நிலையில், உடல் முழுவதும் அதாவது கால்களில் பரவியுள்ள அவற்றின் ஜீரண உறுப்பு, ரத்தத்தை சீராக உந்திச் செலுத்தும் பணியையும் சேர்த்துச் செய்வதாக விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்தனர்.

மேலும், முட்டைகள் பெண் சிலந்தியின் தொடையில் உருவாகி சிறு துளை மூலம் வெளியே வரும். ஆண் சிலந்தியும் அது போல் விந்தணுவை தொடையில் இருக்கும் துளை வழியே வெளியே விடும். கரு உருவானதும் ஆண் சிலந்தி அதை சுமக்கும்.

banner-154181_960_720

Sea Spiders Pump Blood With Their Guts, Not Their Hearts

Sea spiders are bizarre marine creatures that have four to six pairs of spindly, jointed legs that convene at a torso that barely exists. Amy Moran from the University of Hawaii at Mānoa and her team studied these animals. They have, for example, no lungs, gills, or respiratory organs of any kind. Instead, they rely on oxygen diffusing passively across the large surface area provided by their legs.

Their genitals are found on their legs, too. A female will grow eggs in her thighs and release them through pores. A male, clambering over her, releases sperm from similar pores to fertilize the eggs, which he scoops up and carries around. Among these animals, the dads care for the young.

The legs are also where most of sea spiders’ digestion takes place. There’s so little distance between their mouths and anuses that their guts send long branches down each leg.

Sea spiders, also known as pycnogonids, aren’t actual spiders. There’s a hazy consensus that they belong with the chelicerates—the group that does include true spiders—although some geneticists think that they’re more distantly related. Regardless, “they’re about as closely related to a terrestrial spider as a seahorse is to a horse,” says Moran.

They do live in the sea, though, so the Department of Naming Things got things half-right at least. There are around 1,300 known species, found in oceans all over the world. The smallest are just a millimeter long. The biggest, found in Antarctica, are the size of dinner plates.

The team injected fluorescent chemicals into their blood to see how far their hearts can push blood into their legs. Not very far, it turns out. Instead, the creatures largely pump their blood using their guts.

Each leg is a solid tube containing a branch of the sea spider’s guts and some blood vessels. The guts can contract to move food along, just as ours can. But unlike our abdomens, which are flexible, a sea spider’s leg is hard and can’t stretch or expand. If it pushes digestive fluids down its legs, it also forces blood back in the other direction. If it pushes the digestive fluids up, the blood goes back down.After oxygen passively diffuses into the animal’s legs, it is actively pushed into its torso by the contracting guts.

The creature’s actual heart is too small and weak to push blood down the long legs. It only takes over once the blood has reached the animal’s core, circulating it around the torso and head.

Like everything else about sea spiders, the origin of this weird circulatory system is mysterious. These animals are an ancient group that first appeared during around 500 million years ago during the Cambrian period—the point in Earth’s history when most modern animal groups exploded into existence. It could be that the earliest members already had spindly legs and branching guts, and simply co-opted these into ersatz hearts. Alternatively, the double-purpose guts may have come first, allowing the sea spiders to evolve their long legs.

Source Atlantic

சூடேறும் கடல்கள்

கடலின் வெப்பம் அதிகரித்து வருவதாக சீன மற்றும் அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. கடந்த பல ஆண்டுகளில் நடத்தப்பட்ட, மூன்று வேறு ஆய்வுகளை வைத்து இந்த ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இந்த மூன்று ஆய்வுகளும் உலகின் வெவ்வேறு கடல் பகுதிகளில் செய்யப்பட்டவை. ஆனால், எந்தப் பகுதி கடலாக இருந்தாலும் சரி, கடலின் வெப்பநிலை அதிகரித்து வருவதையே காட்டுவதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

பூமி வெப்பமாதல் என்பது, உண்மையில் கடல் வெப்பமாதல் என்று கூட சொல்லலாம் என்று சீன மற்றும் அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.

5

Ocean warming

The most important measurement of global warming is in the oceans. In fact, “global warming” is really “ocean warming.” If you are going to measure the changing climate of the oceans, you need to have many sensors spread out across the globe that take measurements from the ocean surface to the very depths of the waters. Importantly, you need to have measurements that span decades so a long-term trend can be established.

These difficulties are tackled by oceanographers, and a significant advancement was presented in a paper just published in the journal Climate Dynamics. That paper, looked at three different ocean temperature measurements made by three different groups. They found that regardless of whose data was used or where the data was gathered, the oceans are warming.

Currently, the research teams are using the ARGO fleet, which contains approximately 3800 autonomous devices spread out more or less uniformly across the ocean, but these only entered service in 2005. Prior to that, temperatures measurements were not uniform in the oceans. As a consequence, scientists have to use what is called a “mapping” procedure to interpolate temperatures between temperature measurements. Sort of like filling in the gaps where no data exist. The mapping strategy used by scientists can affect the ocean temperature measurements.

The team looked at the different ways that three groups make decisions about mapping, bias, and climatology.  They not only analysed how much the oceans are warming, but how the warming differs for various areas (ocean basins) and various depths. We found that each ocean basin has warmed significantly.

Study confirms again a robust global ocean warming since 1970. An improved ocean observation network is required to monitor the ocean change: extending the observations in the boundary currents systems and deep oceans (below 2000-m) besides maintaining the Argo network.

Source : Dinamalar and Guardian

வேட்டையாடப்படுவதால் திமிங்கலத்தின் உடல் அளவு குறைகிறது

விலங்குகள், கடல் வாழ் உயிரினங்களை மனிதர்கள் வேட்டையாடுவதால் சில தாக்கங்கள் அந்த உயிரினத்திற்கு ஏற்படுகிறது. தொடர்ந்து வேட்டையாடப்படுவதால் திமிங்கல இனங்களின் சராசரி உடல் அளவு குறைந்துள்ளதாக ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கிறது.

சுவிட்சர்லாந்து பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் இருவர் இது குறித்த ஆய்வை மேற்கொண்டார். கிறிஸ்டோபர் கிளெமெண்ட்ஸ்        (Dr Christopher Clements) என்பவரும் அவரது நண்பரும் சேர்ந்து 1900 முதல் 1985 வரையிலான காலகட்டத்தில் வணிக நோக்கத்தோடு பிடிக்கப்பட்ட திமிங்கலங்களின் உடல் அளவுகள் பதிவு செய்யப்பட்ட ஆவணங்களை ஆய்வு செய்தனர். (1985 ஆண்டோடுதான் உலக அளவில் திமிங்கலங்களை வேட்டையாடுவதற்கு தடை கொண்டு வரப்பட்டது.)

அந்த ஆய்வில், நீல நிற திமிங்கலம் ஸ்பெர்ம் வகை திமிங்கலம் உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான திமிங்கலங்கள் பற்றிய ஆவணங்களை ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதில் திமிங்கலத்தின் உடல் அளவுகள் குறைந்துள்ளது கண்பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. 1905ம் ஆண்டு பிடிக்கப்பட்ட ஸ்பெர்ம் வகை திமிங்கலத்தைவிட 1980ம் ஆண்டு பிடிக்கப்பட்ட அதே வகை திமிங்கலத்தின் உடல் அளவு நான்கு மீட்டர் வரை குறைந்துள்ளது என்கிறார் ஆய்வாளர் கிளெமெண்ட்ஸ். பெரிய அளவிலான உயிரினங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வேட்டையாடப்படுவதால்தான் உடல் அளவு குறைகிறது என்று ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

இதே போன்றுதான் பெரிய அளவில் இருக்கும் கடல்வாழ் மீன்களை பிடிப்பதாலும் அதன் அளவுகள் குறைந்து வருவதாக கூறப்படுகிறது. திமிங்கலம் மற்றும் பெரிய அளவிலான மீன்களை வேட்டையாடுவதால் அதன் அளவு குறைவது போன்று, நாளடைவில் கடல்வாழ் உயிரினங்கள் முற்றிலும் அழிந்துவிடுமா என்றும் ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது.

1

The marine mammals SHRINK when they are being hunted

Researchers found that the average body size of four whale species rapidly declined in response to hunting. The findings suggest that tracking changes in the mean body size might help to predict when populations are in trouble in the future.

Researchers from the University of Zurich analysed data on the number and size of whales harvested from 1900 onwards. They used this data to test whether these tell-tale shifts in body size and fluctuations in the numbers were present before the documented collapse of whale populations.

Dr Christopher Clements, who led the study, said: ‘We looked at data on blue, fin, sei and sperm whales and found significant declines in body size, with sperm whales taken in the 1980s four metres shorter on average than those in 1905.’

The researchers believe that this probably occurred as the biggest individuals were selectively removed from the ocean through hunting. Dr Clements added: ‘This means that warning signals were detectable up to 40 years before a population collapse.’

The results suggest that tracking changes in the mean body size might help to predict when populations are at risk of collapsing. Dr Clements added: ‘Our technique could be used to help provide other species of conservation concern. ‘Moreover, it could allow interventions to be put in place to stop this happening.’

Source One India and Daily Mail