எலிகளும் பவளப்பாறைகளும்

பவளப்பாறைகளின் அழிவுக்கும் எலிகளுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது என்கிறார்கள் அறிவியலாளர்கள்.

இந்தியப் பெருங்கடலில் உள்ள செகோஸ் தீவை (Chagos Islands) ஆக்கிரமித்த எலிகள், அந்தத் தீவில் உள்ள பவளப் பாறைகளுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளன என்கிறர்கள் அத்தீவில் ஆய்வினை மேற்கொண்டுள்ள லான்செஸ்டர் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் நிக் கிரகாம் (Nick Graham from Lancaster University) தலைமையிலான குழு.

இயற்கை ஒரு வலைப் பின்னல், இங்கு ஓர் இழையில் ஏற்படும் பாதிப்பு மற்றொன்றையும் பாதிக்கும் என்பது பொதுவிதி. எலிகள் நேரடியாக பவளப் பாறைகளை அழிக்கவில்லை.

எலிகள் கடல் பறவைகளை அழிக்கின்றன. கடல் பறவைகளின் கழிவுதான், பவளப் பாறைகளுக்கு உரமாக இருக்கின்றன. ஆக, கடல் பறவைகள் அழிய அழிய பவளப் பாறைகளும் அழிகின்றன.

இந்த தீவில் மனிதர்கள் யாரும் இல்லை. அவ்வபோது வரும் கப்பல்களால் இந்த தீவில் எலிகள் ஊடுருவி உள்ளன என்று சொல்லும் ஆய்வாளர்கள், எலிகள் வருவதற்கு முன்பு இருந்த தீவின் பவளப் பாறையின் வளத்திற்கும், இப்போதுள்ள நிலைக்கும் பெரும் வித்தியாசம் தெரிகிறது என்கிறார்கள்.


Rats and coral reefs

The much maligned rat is not a creature many would associate with coral reefs.

But scientists  studying reefs on tropical islands say the animals directly threaten the survival of these ecosystems.

A team of scientists led by Prof Nick Graham from Lancaster University working on the Chagos Islands in the Indian Ocean found that invasive rats on the islands are a “big problem” for coral reefs.

Rats decimate seabird populations, in turn decimating the volume of bird droppings – a natural reef fertiliser.

Although the islands are uninhabited by humans, some of them are now home to invasive rats, brought by ships and shipwrecks. Other islands have remained rat-free.

“The islands with and without rats are like chalk and cheese,” said lead researcher

“The islands with no rats are full of birds, they’re noisy, the sky is full and they smell – because the guano the birds are depositing back on the island is very pungent.

“If you step onto an island with rats, there are next to no seabirds.”

By killing seabirds, this study revealed, rats disrupt a healthy ecosystem that depends on the seabird droppings, which fertilise the reefs surrounding the island.

On rat-free islands, seabirds including boobies, frigatebirds, noddies, shearwaters and terns travel hundreds of kilometres to feed out in the ocean. When they return to the island, they deposit rich nutrients from the fish they feed on.

“These nutrients are leaching out onto the reef,” explained Prof Graham.

“We also found that fish on the reefs adjacent to islands with seabirds were growing faster and were larger for their age than the fish on reefs next to rat-infested islands,” Prof Graham explained.

There were also significantly more fish on rat-free reefs than on those around “ratty islands”.

Coral reefs cover less than 0.1% of the ocean’s area, but house about one third of ocean biodiversity.

“Coral reefs are also hugely threatened,” said Prof Graham. “So anyone who cares about extinctions and biodiversity needs to care about the future of coral reefs.”

The reefs and their abundance of marine life provide livelihoods for millions of people around the world, so the decline in coral reefs is poised to become a humanitarian crisis.

The strategy – rat eradication on islands throughout the world – is exactly what the researchers who carried out this study now advocate.

Source : BBC



மிக ஆழத்தில் வாழும் மீன

உலகக் கடல்களிலேயே அதிக ஆழமான இடம், மரியானா ட்ரென்ச் (Mariana Trench) மேற்கு பசிபிக் கடலில், அமெரிக்காவுக்கு சொந்தமான குவாம் தீவிற்கு அருகே உள்ளது. இக்கடல் பகுதியில், 26 ஆயிரத்து, 200 அடிக்குக் ( 7966 M) கீழே வாழும் புதிய மீன் வகை ஒன்றை, விஞ்ஞானிகள் அண்மையில் கண்டறிந்துள்ளனர்.

மரியானா நத்தை மீன் (Pseudoliparis swirei) எனப் பெயரிடப்பட்டுள்ள அந்த சிறிய மீன், இவ்வளவு ஆழத்தில் எப்படி வாழ முடிகிறது என்பதை, தற்போது விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ந்து வருகின்றனர்.

வழக்கமாக நீரில் இருக்கும் அழுத்தத்தை விட, 1,000 மடங்கு அழுத்தம் அதாவது 1600 யானைகளின் எடையை கொண்ட அழுத்தம் உள்ள பகுதியில் வாழும் மரியானா நத்தை மீன், தன்னை விட சிறிய கடல் வாழ் உயிரினங்களை இரையாக உண்கிறது. கடலில் இத்தனை அடி ஆழத்தில் ஒரு மீன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பது, இதுவே முதல் முறை.


New Fish Species Lives 5 Miles Underwater—a Record

Scientists documented the world’s newest, deepest fish, Pseudoliparis swirei, an odd little snailfish caught at 7,966 meters in the Mariana Trench—nearly twice as far below the sea’s surface as Wyoming’s Grand Teton towers above it.

Yet even though the deepest part of the ocean extends almost another 2 miles down to just shy of 11,000 meters, scientists suspect they are unlikely to ever find a fish that lives much deeper. That’s because the pressure down deep is so enormous that fish may be chemically unable to withstand its destabilizing effects on proteins below about 8,200 meters.

While a host of animals can thrive down deep—foraminifera, odd decapod shrimp, sea cucumbers, microbes—no fish has ever been caught from the bottom quarter of the ocean.

“There are real limitations to life in these trenches,” says Mackenzie Gerringer, a postdoctoral fellow at the University of Washington’s Friday Harbor Laboratories. Snailfish are thought to be able to handle pressures equal to the weight of 1,600 elephants. “They have evolved adaptations to that pressure to keep their enzymes functioning and membranes moving.”

Source Dinamalar  and National geographic

பூமி வெப்பமடைவதால் அளவில் சிறுக்கும் கடல் மீன்கள்

பூமி வெப்பமடைவதால், கடல் நீரின் வெப்ப நிலையும் உயர்ந்து வருகிறது. இதனால், கடல் மீன்களுக்கு என்ன வகை பாதிப்பு ஏற்படும் என்பதை கனடாவிலுள்ள பிரிட்டிஷ் கொலம்பியா பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ந்தனர். அந்த ஆராய்ச்சியின் முடிவில், கடல் நீரின் வெப்பம் உயர்ந்து கொண்டே போனால், மீன்கள் சுவாசிக்க சிரமப்படும். இதன் விளைவாக கடல் நீரின் வெப்ப நிலை ஒரு டிகிரி அதிகரிக்கும் போது, மீன்களின் வளர்ச்சி விகிதம், 20 முதல் 30 சதவீதம் வரை குறையும் என்றும் அந்த ஆய்வாளர்கள் கணித்துள்ளனர். மேலும் 2050 ல் சுமார் 600 வகையான கடல் மீன்களின் அளவு 14-24சதவிகிதம் சுருங்கி இருக்கும் என்று கணிக்கின்றனர். இப்போதே, மீன்கள் மனித உணவில் மிகப்பெரும் பங்கு வகிக்கும் நிலையில், மீன்களின் அளவு குறைவது, அந்த உணவின் அளவு குறைவதற்கு சமம்.


Climate Change May Shrink the World’s Fish

Warming temperatures and loss of oxygen in the sea will shrink hundreds of fish species—from tunas and groupers to salmon, thresher sharks, haddock and cod—even more than previously thought, a new study concludes.

Because warmer seas speed up their metabolisms, fish, squid and other water-breathing creatures will need to draw more oxyen from the ocean. At the same time, warming seas are already reducing the availability of oxygen in many parts of the sea.

A pair of University of British Columbia scientists argue that since the bodies of fish grow faster than their gills, these animals eventually will reach a point where they can’t get enough oxygen to sustain normal growth.

The body size of fish decreases by 20 to 30 percent for every 1 degree Celsius increase in water temperature,” says author William Cheung, director of science for the university’s Nippon Foundation—Nereus Program.

These changes, the scientists say, will have a profound impact on many marine food webs, upending predator-prey relationships in ways that are hard to predict.

“Lab experiments have shown that it’s always the large species that will become stressed first,” says lead author Daniel Pauly, a professor at the university’s Institute for the Ocean and Fisheries, and principal investigator for the Sea Around Us. “Small species have an advantage, respiration-wise.”

Pauly is perhaps best known for his global, sometimes controversial, studies of overfishing. But since his dissertation in the 1970s, he has researched and promoted a principle that suggests fish size is limited by the growth capacity of gills. Based on this theory, he, Cheung and other authors published research in 2013 that showed average body weight for some 600 species of ocean fish could shrink 14-24 percent by 2050 under climate change.

The new research shows how “careful use of an overarching principle in a wide set of observations across species can support insight that is difficult to reach otherwise,” he says.

Source: Dinamalar and National Geographic

லேக்டிக் அமிலத்தை ஆல்கஹாலாக மாற்றிக்கொண்டு உறைபனியில் உயிர்வாழும் தங்க மீன்கள்.

தங்க மீன்கள் மற்றும் அவற்றின் கானிலை உறவினமான க்ரூசியன் க்ராப் ஆகியவற்றின் விநோதமான உயிர்பிழைத்திருக்கும் ஆற்றல் பற்றி 1980களில் இருந்தே விஞ்ஞானிகள் அறிந்திருக்கின்றனர்.

மனிதர்கள் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான முதுகெலும்புள்ள விலங்குகள் ஆக்சிஜன் இல்லாவிட்டால் சில நிமிடங்களில் இறந்துவிடும். ஆனால், இந்த மீன்கள் வட ஐரோப்பாவின் பனி உறைந்த ஏரிகளிலும் குளங்களிலும் ஆக்சிஜன் இல்லாமல் சில மாதங்கள் வரை உயிரோடு இருக்கும் ஆற்றல் பெற்றவை.

கார்போஹைட்ரேட் எனப்படும் மாவுச்சத்தை செல்களின் ஆற்றல் மையமான மைட்டோகான்ட்ரியா நோக்கிச் செலுத்துவதற்கு பெரும்பாலான உயிரினங்களில் ஒரே ஒரு புரோட்டின் தொகுப்பு மட்டுமே உண்டு.

ஆக்சிஜன் இல்லாத நிலையில், உட்கொள்ளப்படும் கார்போஹைட்ரேட்டுகள் லேக்டிக் அமிலங்களாக மாற்றப்படுகின்றன. இவற்றை வெளியேற்ற முடியாத நிலையில் இந்த மீன்கள் ஓரிரு நிமிடங்களில் இறந்துவிடும்.

ஆனால், அதிருஷ்டவசமாக இந்த மீன்கள் மற்றொரு புரோட்டின் தொகுப்பை பெற்றுள்ளன. இந்த இரண்டாம் புரோட்டின் தொகுப்பு, ஆக்சிஜன் இல்லாத நிலையில் செயல்பட்டு லேக்டிக் அமிலத்தை ஆல்கஹாலாக மாற்றுகின்றன. பிறகு இந்த ஆல்கஹால் செதில்கள் வழியாக வெளியேற்றப்படுகின்றன.

பனிக்கட்டி இந்த மீன்களை காற்றில் இருந்து பிரித்துவிடுகின்றன. எனவே, குளம் உறைபனி நிலைக்கு வரும்போது இந்த மீன்கள் கிடைக்கும் எல்லா ஆக்சிஜனையும் நுகர்ந்தபின், உயிர்பிழைக்க ஆல்கஹாலை நாடுகின்றன.

காற்றில்லாத, உறைபனி நிலை எவ்வளவு நீளமாக நீடிக்கிறதோ அவ்வளவு தூரம் இந்த மீன்களில் உள்ள ஆல்கஹால் அளவு அதிகமாக இருக்கும்.

அளந்து பார்த்தால் 100 மிலி ரத்தத்தில் 50 மிலிகிராம் அளவுக்கும் மிகுதியாக ஆல்கஹால் உயர்ந்துவிடும். இந்த மீன்கள் உடலில் செதில் வரை ஆல்கஹால் நிரம்பி இருந்தாலும், இந்த ‘மது’ அவற்றைக் கொல்வதில்லை. மாறாக, குளிர்காலம் நீண்டகாலம் நீடித்தால் அவற்றின் கல்லீரலில் சேர்த்துவைத்த உணவு மொத்தமும் தீர்ந்துபோய் அவை இறந்துவிடுகின்றன.

பரிணாம வளர்ச்சியில் தகவமைதல் குறித்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டிய மிக முக்கியமான பாடத்தை இது வழங்குகிறது. இத் தகவமைதல் முறை இரண்டாவது ஜீன் தொகுப்பை உருவாக்குகிறது. உயிரினங்கள் தங்கள் முதன்மையான பணிகளை மேற்கொள்ளவும், பயனுள்ள பணிகளைச் செய்யும்பட்சத்தில் பின்னணியில் வேறொரு தொகுப்பை பராமரிக்கவும் இத் தகவமைதல் முறை உதவுகிறது.

எத்தனால் உற்பத்தியின் மூலமாக இத்தகைய கடினமான சுற்றுச்சூழலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு உயிர்பிழைக்கும் ஒரே மீன் இனமாக இருக்கிறது க்ரூசியன் க்ராப். இதன் மூலம், நல்ல ஆக்சிஜன் இருக்கும் நீரில் இவை தொடர்பு கொண்டு வாழும் மீன் இனங்களின் போட்டியையும், அவற்றால் வேட்டையாடப்படும் வாய்ப்பையும் இவை தவிர்க்கின்றன என்கிறார் நார்வேயின் ஓஸ்லோ பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர் கேத்ரைன் எலிசபெத் ஃபேஜர்ன்ஸ்.

இந்த க்ரூசியன் க்ராப்பின் மரபியல் உறவுக்கார இனமான தங்க மீன்கள், மனிதர்கள் வளர்க்கும் மீன் இனங்களிலேயே அழுத்தங்களில் இருந்து எளிதாக மீண்டு வரும் இனமாக இருப்பது ஆச்சரியம் இல்லை .


Goldfish turn to alcohol to survive icy winters

Scientists have known about the peculiar survival abilities of goldfish and their wild relatives, crucian carp, since the 1980s.

While humans and most vertebrates die in a few minutes without oxygen, these fish are able to survive for months in icy conditions in ponds and lakes in northern Europe.

Researchers have now uncovered the molecular mechanism behind this ability.

In most animals there is a single set of proteins that channel carbohydrates towards the mitochondria, which are the power packs of cells.

In the absence of oxygen, the consumption of carbohydrates generates lactic acid, which the goldfish can’t get rid of and which kills them in minutes.

Luckily, these fish have evolved a second set of proteins that take over in the absence of oxygen and convert the lactic acid to alcohol, which can then be dispersed through the gills.

“The second pathway is only activated through lack of oxygen,” author Dr Michael Berenbrink from the University of Liverpool, UK.

“The ice cover closes them off from the air, so when the pond is ice-covered the fish consumes all the oxygen and then it switches over to the alcohol.”

The longer they are in freezing, airless conditions the higher the alcohol levels in the fish become.

“If you measure them in the field the blood alcohol goes up above 50mg per 100 millilitres, which is the drink-drive limit in Scotland and northern European countries,” said Dr Berenbrink.

Despite the fact that the fish are literally filled to the gills with alcohol, it’s not the drink that kills them. If the winter lasts too long, they run out of fuel that’s stored in their livers and die.

The researchers say there are some very important lessons to be learned about evolutionary adaptation that produces a duplicate set of genes that allows the species to maintain their original function but also to keep the back-up set if it also delivers useful function.

“The ethanol production allows the crucian carp to be the only fish species surviving and exploiting these harsh environments, thereby avoiding competition and escaping predation by other fish species with which they normally interact in better oxygenated waters,” said lead author Dr Cathrine Elisabeth Fagernes, from the University of Oslo, Norway.

“It’s no wonder then that the crucian carp’s cousin, the goldfish, is arguably one of the most resilient pets under human care.”

Source BBC


கடல் சிலந்தியின் கால்கள்

கடல் சிலந்தி ஒரு விந்தையான கடல் வாழ் உயிரினம். இதன் மெல்லிய  உடலில் வலுவான ஆறு ஜோடி கால்கள் இணைந்திருக்கின்றன. ஹவாய் பல்கலைகழகத்தை சார்ந்த விஞ்ஞானி அமி மோர்கன் (Amy Moran, University of Hawaii) நடத்திய ஆராய்ச்சியில், அதன் கால்கள், இதயம், வயிறு, பிறப்புறுப்பு ஆகியவற்றின் வேலைகளை செய்வதை கண்டறிந்தனர்.

கடல் சிலந்திகளின் இதயம் மிகவும் பலகீனமாகவே ரத்தத்தை உந்துவதாக தெரிய வந்துள்ளது. இந்நிலையில், உடல் முழுவதும் அதாவது கால்களில் பரவியுள்ள அவற்றின் ஜீரண உறுப்பு, ரத்தத்தை சீராக உந்திச் செலுத்தும் பணியையும் சேர்த்துச் செய்வதாக விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்தனர்.

மேலும், முட்டைகள் பெண் சிலந்தியின் தொடையில் உருவாகி சிறு துளை மூலம் வெளியே வரும். ஆண் சிலந்தியும் அது போல் விந்தணுவை தொடையில் இருக்கும் துளை வழியே வெளியே விடும். கரு உருவானதும் ஆண் சிலந்தி அதை சுமக்கும்.


Sea Spiders Pump Blood With Their Guts, Not Their Hearts

Sea spiders are bizarre marine creatures that have four to six pairs of spindly, jointed legs that convene at a torso that barely exists. Amy Moran from the University of Hawaii at Mānoa and her team studied these animals. They have, for example, no lungs, gills, or respiratory organs of any kind. Instead, they rely on oxygen diffusing passively across the large surface area provided by their legs.

Their genitals are found on their legs, too. A female will grow eggs in her thighs and release them through pores. A male, clambering over her, releases sperm from similar pores to fertilize the eggs, which he scoops up and carries around. Among these animals, the dads care for the young.

The legs are also where most of sea spiders’ digestion takes place. There’s so little distance between their mouths and anuses that their guts send long branches down each leg.

Sea spiders, also known as pycnogonids, aren’t actual spiders. There’s a hazy consensus that they belong with the chelicerates—the group that does include true spiders—although some geneticists think that they’re more distantly related. Regardless, “they’re about as closely related to a terrestrial spider as a seahorse is to a horse,” says Moran.

They do live in the sea, though, so the Department of Naming Things got things half-right at least. There are around 1,300 known species, found in oceans all over the world. The smallest are just a millimeter long. The biggest, found in Antarctica, are the size of dinner plates.

The team injected fluorescent chemicals into their blood to see how far their hearts can push blood into their legs. Not very far, it turns out. Instead, the creatures largely pump their blood using their guts.

Each leg is a solid tube containing a branch of the sea spider’s guts and some blood vessels. The guts can contract to move food along, just as ours can. But unlike our abdomens, which are flexible, a sea spider’s leg is hard and can’t stretch or expand. If it pushes digestive fluids down its legs, it also forces blood back in the other direction. If it pushes the digestive fluids up, the blood goes back down.After oxygen passively diffuses into the animal’s legs, it is actively pushed into its torso by the contracting guts.

The creature’s actual heart is too small and weak to push blood down the long legs. It only takes over once the blood has reached the animal’s core, circulating it around the torso and head.

Like everything else about sea spiders, the origin of this weird circulatory system is mysterious. These animals are an ancient group that first appeared during around 500 million years ago during the Cambrian period—the point in Earth’s history when most modern animal groups exploded into existence. It could be that the earliest members already had spindly legs and branching guts, and simply co-opted these into ersatz hearts. Alternatively, the double-purpose guts may have come first, allowing the sea spiders to evolve their long legs.

Source Atlantic

சூடேறும் கடல்கள்

கடலின் வெப்பம் அதிகரித்து வருவதாக சீன மற்றும் அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. கடந்த பல ஆண்டுகளில் நடத்தப்பட்ட, மூன்று வேறு ஆய்வுகளை வைத்து இந்த ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இந்த மூன்று ஆய்வுகளும் உலகின் வெவ்வேறு கடல் பகுதிகளில் செய்யப்பட்டவை. ஆனால், எந்தப் பகுதி கடலாக இருந்தாலும் சரி, கடலின் வெப்பநிலை அதிகரித்து வருவதையே காட்டுவதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

பூமி வெப்பமாதல் என்பது, உண்மையில் கடல் வெப்பமாதல் என்று கூட சொல்லலாம் என்று சீன மற்றும் அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.


Ocean warming

The most important measurement of global warming is in the oceans. In fact, “global warming” is really “ocean warming.” If you are going to measure the changing climate of the oceans, you need to have many sensors spread out across the globe that take measurements from the ocean surface to the very depths of the waters. Importantly, you need to have measurements that span decades so a long-term trend can be established.

These difficulties are tackled by oceanographers, and a significant advancement was presented in a paper just published in the journal Climate Dynamics. That paper, looked at three different ocean temperature measurements made by three different groups. They found that regardless of whose data was used or where the data was gathered, the oceans are warming.

Currently, the research teams are using the ARGO fleet, which contains approximately 3800 autonomous devices spread out more or less uniformly across the ocean, but these only entered service in 2005. Prior to that, temperatures measurements were not uniform in the oceans. As a consequence, scientists have to use what is called a “mapping” procedure to interpolate temperatures between temperature measurements. Sort of like filling in the gaps where no data exist. The mapping strategy used by scientists can affect the ocean temperature measurements.

The team looked at the different ways that three groups make decisions about mapping, bias, and climatology.  They not only analysed how much the oceans are warming, but how the warming differs for various areas (ocean basins) and various depths. We found that each ocean basin has warmed significantly.

Study confirms again a robust global ocean warming since 1970. An improved ocean observation network is required to monitor the ocean change: extending the observations in the boundary currents systems and deep oceans (below 2000-m) besides maintaining the Argo network.

Source : Dinamalar and Guardian

வேட்டையாடப்படுவதால் திமிங்கலத்தின் உடல் அளவு குறைகிறது

விலங்குகள், கடல் வாழ் உயிரினங்களை மனிதர்கள் வேட்டையாடுவதால் சில தாக்கங்கள் அந்த உயிரினத்திற்கு ஏற்படுகிறது. தொடர்ந்து வேட்டையாடப்படுவதால் திமிங்கல இனங்களின் சராசரி உடல் அளவு குறைந்துள்ளதாக ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கிறது.

சுவிட்சர்லாந்து பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் இருவர் இது குறித்த ஆய்வை மேற்கொண்டார். கிறிஸ்டோபர் கிளெமெண்ட்ஸ்        (Dr Christopher Clements) என்பவரும் அவரது நண்பரும் சேர்ந்து 1900 முதல் 1985 வரையிலான காலகட்டத்தில் வணிக நோக்கத்தோடு பிடிக்கப்பட்ட திமிங்கலங்களின் உடல் அளவுகள் பதிவு செய்யப்பட்ட ஆவணங்களை ஆய்வு செய்தனர். (1985 ஆண்டோடுதான் உலக அளவில் திமிங்கலங்களை வேட்டையாடுவதற்கு தடை கொண்டு வரப்பட்டது.)

அந்த ஆய்வில், நீல நிற திமிங்கலம் ஸ்பெர்ம் வகை திமிங்கலம் உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான திமிங்கலங்கள் பற்றிய ஆவணங்களை ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதில் திமிங்கலத்தின் உடல் அளவுகள் குறைந்துள்ளது கண்பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. 1905ம் ஆண்டு பிடிக்கப்பட்ட ஸ்பெர்ம் வகை திமிங்கலத்தைவிட 1980ம் ஆண்டு பிடிக்கப்பட்ட அதே வகை திமிங்கலத்தின் உடல் அளவு நான்கு மீட்டர் வரை குறைந்துள்ளது என்கிறார் ஆய்வாளர் கிளெமெண்ட்ஸ். பெரிய அளவிலான உயிரினங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வேட்டையாடப்படுவதால்தான் உடல் அளவு குறைகிறது என்று ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

இதே போன்றுதான் பெரிய அளவில் இருக்கும் கடல்வாழ் மீன்களை பிடிப்பதாலும் அதன் அளவுகள் குறைந்து வருவதாக கூறப்படுகிறது. திமிங்கலம் மற்றும் பெரிய அளவிலான மீன்களை வேட்டையாடுவதால் அதன் அளவு குறைவது போன்று, நாளடைவில் கடல்வாழ் உயிரினங்கள் முற்றிலும் அழிந்துவிடுமா என்றும் ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது.


The marine mammals SHRINK when they are being hunted

Researchers found that the average body size of four whale species rapidly declined in response to hunting. The findings suggest that tracking changes in the mean body size might help to predict when populations are in trouble in the future.

Researchers from the University of Zurich analysed data on the number and size of whales harvested from 1900 onwards. They used this data to test whether these tell-tale shifts in body size and fluctuations in the numbers were present before the documented collapse of whale populations.

Dr Christopher Clements, who led the study, said: ‘We looked at data on blue, fin, sei and sperm whales and found significant declines in body size, with sperm whales taken in the 1980s four metres shorter on average than those in 1905.’

The researchers believe that this probably occurred as the biggest individuals were selectively removed from the ocean through hunting. Dr Clements added: ‘This means that warning signals were detectable up to 40 years before a population collapse.’

The results suggest that tracking changes in the mean body size might help to predict when populations are at risk of collapsing. Dr Clements added: ‘Our technique could be used to help provide other species of conservation concern. ‘Moreover, it could allow interventions to be put in place to stop this happening.’

Source One India and Daily Mail


தீக்காயத்துக்கு மருந்தாகும் டிலாபியா மீன்

பிரேசில் மருத்துவமனையில் தீக்காயங்களுக்கான சிகிச்சையில் டிலாபியா  மீனின் (tilapia fish) தோலை மருத்துவர்கள் பயன்படுத்த ஆரம்பித்துள்ளனர்.

பிரேசிலின் சியாரா பல்கலைகழகத்தின் (Federal University of Ceara) விஞ்ஞானிகள், டிலாபியா  மீனின் தோலுக்கு, மனிதனின் தோலை போன்றே ஈரப்பதம், பிணைக்கும் புரதமான கொலாசென், மற்றும் நோய் எதிர்ப்பு சக்திகள் இருப்பதை கண்டுபிடித்தனர். இந்த தன்மைகள் தீக்காயங்களை விரைவில் குணப்படுத்தும் என்று நம்பினர்.

Treatment of Burns with Tilapia Skin

மீனிலிருந்து உரிக்கப்பட்ட தோல், வெட்டி சுத்தமாக்க்கப்பட்டு, வைரஸ் போன்ற நுண்ணுயிரிகள் ஒழிக்கப்பட்டு குளிரூட்டிகளில் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு சுத்தம் செய்யப்பட்ட தோல், மீன் வாடையே இல்லாமல் இருக்கும். மேலும், இது இரண்டு ஆண்டுகள் வரை கெடாமல் இருக்கும்.

தீக்காயங்களின் மீது வேறு எந்த மருந்தும் இல்லாமல் இந்த மீன் தோலால் மட்டுமே கட்டு போடும்போது காயம் ஆற தேவையான கொலாசென் மற்றும் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி கிடைக்கிறது. பத்து நாட்களில்  காயம் ஆறியதும் காய்ந்த மீன் தோலை எடுத்து விடலாம்.

தீக்காயங்களுக்கான மற்ற சிகிச்சைகளை விட இது மிகவும் மலிவானது.

இந்த சிகிச்சை முறை இன்னமும் பரிசோதனையாகவே மேற்கொள்ளப்படுகிறது.


Fish skin to treat burn victims

Researchers in Brazil are experimenting with a new treatment for severe burns using the skin of tilapia fish, an unorthodox procedure they say can ease the pain of victims and cut medical costs.

Tilapia is abundant in Brazil’s rivers and fish farms, which are expanding rapidly as demand grows for the mildly flavored freshwater fish.

Scientists at the Federal University of Ceara in northern Brazil have found that tilapia skin has moisture, collagen and disease resistance at levels comparable to human skin, and can aid in healing.

University lab technicians treated the fish skin with various sterilizing agents, and sent it to São Paulo for irradiation to kill viruses before packaging and refrigeration. Once cleaned and treated, it can last for up to two years, researchers say. The treatment removes any fish smell.

In medical trials, the alternative therapy has been used on at least 56 patients to treat second- and third-degree burns.

The fish skin has high levels of collagen type 1, stays moist longer than gauze, and does not need to be changed frequently.

The tilapia skin is applied directly onto the burned area and covered with a bandage, without the need for any cream. After about 10 days, doctors remove the bandage. The tilapia skin, which has dried out and loosened from the burn, can be peeled away.

The tilapia skin treatment costs 75 percent less than the sulfadiazine cream typically used on burn patients in Brazil, as it is a cheap fish-farming waste product.

The researchers hope the treatment will prove commercially viable and encourage businesses to process tilapia skin for medical use.

Source Reuters

குறையும் ஆக்ஸிஜன் அளவு

கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக உலகம் முழுவதும் உள்ள கடல்களில் கரைந்துள்ள ஆக்ஸிஜன் அளவு ஆபத்தான அளவில் குறைந்துவருவது தெரியவந்திருக்கிறது.

ஜார்ஜியா இன்ஸ்ட்டியூட் ஆஃப் டெக்னாலஜியின் (Georgia Institute of Technology) ஆய்வாளர்கள், கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாகக் கடல்களின் தரவுகளை ஆய்வுசெய்தபோது கடல்களின் ஆரோக்கியம் ஆபத்தான அளவுக்குப் பாதித்திருப்பது உறுதியாகியிருக்கிறது. 1980-களில் இருந்து கடல்களின் வெப்ப நிலை அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. அப்போதிலிருந்து, கடல்களில் கரைந்துள்ள ஆக்ஸிஜன் அளவு குறைய ஆரம்பித்திருக்கிறது என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.

“கடல்களில் இருக்கும் ஆக்ஸிஜனுக்கு மாறுபட்ட பண்புகள் இருக்கின்றன. அதில் மாற்றம் நடக்கும்போது இது காலநிலையிலும் மாற்றத்தை உருவாக்கும்” என்கிறார் ஜார்ஜியா இன்ஸ்ட்டியூட்டின் இணைப் பேராசிரியர் தகா இடோ (Taka Ito).


Oxygen level in world’s oceans dipping since 1980s

Researchers at Georgia Institute of Technology in the US looked at a historic dataset of ocean information stretching back more than 50 years and searched for long term trends and patterns.

They found that oxygen levels started dropping in the 1980s as ocean temperatures began to climb.

Falling oxygen levels in water have the potential to impact the habitat of marine organisms worldwide and in recent years led to more frequent “hypoxic events” that killed or displaced populations of fish, crabs and many other organisms.

Researchers have for years anticipated that rising water temperatures would affect the amount of oxygen in the oceans, since warmer water is capable of holding less dissolved gas than colder water.

However, the data showed that ocean oxygen was falling more rapidly than the corresponding rise in water temperature.

The majority of the oxygen in the ocean is absorbed from the atmosphere at the surface or created by photosynthesising phytoplankton.

Ocean currents then mix that more highly oxygenated water with subsurface water. But rising ocean water temperatures near the surface have made it more buoyant and harder for the warmer surface waters to mix downward with the cooler subsurface waters.

Melting polar ice has added more freshwater to the ocean surface – another factor that hampers the natural mixing and leads to increased ocean stratification.

Source Hindu and Indian express

கோரல்களை காப்பாற்றும் வினிகர்

கோரல்களை உண்ணும், உடம்பு முழுவதும் முட்கள் கொண்ட நட்சத்திர மீனான கிரௌன் ஆப் தார்ன்ஸ் நட்சத்திர மீன் (crown-of-thorns starfish)  சமீபகாலமாக மாசுபாட்டினால் பல்கி பெருகி உள்ளது. இதனால், ஏற்கனவே கடல் நீர் வெப்ப அதிகரிப்பால் வண்ணமிழந்து (coral bleaching) அழிந்து கொண்டிருக்கும் கோரல்கள், முற்றிலும் வேகமாக அழியும் நிலைக்கு தள்ளப்படிருக்கின்றன. கடல் வெப்பத்தை கட்டுக்குள் வைப்பது மனிதனுக்கு பெரிய சவால் என்றாலும் குறைந்தபட்சம் கோரல்களை உண்ணும் கிரௌன் ஆப் தார்ன்ஸ் நட்சத்திர மீனிடமிருந்தாவது கோரல்களை காப்பாற்ற ஆராய்ச்சிகள் நடந்து வருகின்றன.

ஆஸ்திரேலியாவின் James Cook Universityயை சேர்ந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் சமையலுக்கு பயன்படுத்தப்படும் வெள்ளை வினிகரை நட்சத்திர மீனின் உள்ளே செலுத்தினார்கள். 48 மணி நேரத்தில் அவை இறந்து போயின. இதனால் அங்கிருக்கும் பிற உயிரினங்களுக்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை.


ஆஸ்திரேலியாவின்  கிரேட்  பாரியர்  ரீஃபில் கோடிக்கணக்கான கிரௌன் ஆப் தார்ன்ஸ் நட்சத்திர மீன்கள் இருக்கின்றன. மேலும் ஒவ்வொரு பெண் மீனும் 6.5 கோடி முட்டைகள் இடும். அதனால் ஒவ்வொரு மீனையும்  வினிகர் செலுத்தி அழிப்பது மிக கடினமான பணி.


Vinegar rescues Great Barrier Reef

The Coral-munching crown-of-thorns starfish is naturally-occurring but has proliferated due to pollution and run-off at the World Heritage-listed ecosystem, which is also reeling from two consecutive years of mass coral bleaching. Until now other expensive chemicals such as bile salts have been used to try and eradicate the pest – which consumes coral faster than it can be regenerated – but they can harm other marine organisms.

Studies conducted by James Cook University revealed that crown-of-thorns injected with vinegar at four sites on the reef over six weeks, died within 48 hours with no impact on other life. Starfish are simple animals that can’t regulate their own internal pH levels. If they’re injected with white vinegar, which contains acetic acid, they die within 48 hours and begin to disintegrate.

“There are millions of starfish on the Great Barrier Reef and each female produces around 65 million eggs in a single breeding season. It would take a massive effort to try and cull them all individually, but we know that sustained efforts can save individual reefs.” Researchers said.

Vinegar has now been added to the GBRMPA’s list of approved control chemicals, meaning operators can apply for permits to start controlling the starfish.

Source Telegraph