முற்காலத்தில் வாழ்ந்த ‘பறக்கும் ராட்சத வான்கோழி’

சாம்பல் நிற கங்காரு அளவிலான ‘பறக்கும் ராட்சத வான்கோழி’ போன்றதொரு பறவை முற்காலத்தில் இருந்ததாக ஆஸ்திரேலிய விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர். இது, அழிந்து போய்விட்ட பறவையினங்களில் ஒன்றாகும்.

இலை குப்பைகளை கொண்டு நிலத்தில் மண்மேடுகளை உருவாக்கி, முட்டையிட்டு, புதைத்து வைப்பதற்கு பேர்போன நவீன கால மல்லீஃபெவுல் (Malleefowl ) பறவை முற்கால பறவை உறவினம்தான் இந்த சாம்பல் நிற கங்காரு அளவிலான ‘பறக்கும் ராட்சத வான்கோழி’. இருப்பினும், இந்த ‘பறக்கும் ராட்சத வான்கோழியான’, ப்ராகுரா காலினாசியா (Progura gallinacean) அவ்வாறு செய்யவில்லை. மல்லீஃபெவுல் பறவை பெற்றிருக்கும் பெரிய பாதங்களோ, தனி சிறப்பு மிக்க கூர்நகங்களையோ இது பெற்றிருக்கவில்லை .

மாறாக, இந்தோனீஷியாவிலும், பசிபிக்கிலும் வாழும், இன்றும் மணல் மேடு கட்டி குஞ்சு பொரிக்கும் சில பறவையினங்களைப்போல, ப்ராகுரா காலினாசியா வெப்பமான மணல் அல்லது மண்ணில் தங்கள் முட்டைகளை புதைத்து வைத்தன.

அடிலெய்டிலுள்ள ஃபிளின்டஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் குழு ஒன்று இந்த அறிக்கை தயாரிக்க புதிய மற்றும் புதை படிவ எச்சங்களை ஆய்வு செய்திருக்கிறது.

இவற்றில் சில மாதிரிகள் முதன்முதலில் 1800களில் சேகரிக்கப்பட்டன. புதிய மாதிரிகள் ஆஸ்திரேலியாவின் மேற்கு பகுதியிலுள்ள புகழ்பெற்ற தைலாகோலியோ காவெர்ன்ஸில் இருந்து கிடைத்தவை. இங்குதான் சுண்ணாம்பு குழாய்கள் மூலம் எண்ணற்ற முற்கால விலங்குகள் அழிந்ததாக கருதப்படுகிறது.

மணல் மேடு கட்டி குஞ்சு பொரிக்கும் அழிந்துவிட்ட பறவையினங்களில் 5 புதிய இனங்களை விஞ்ஞானிகள் விவரிக்கின்றனர். அவற்றில் ப்ராகுரா காலினாசியா மிகவும் பெரியதாகும்.

11,700 ஆண்டுகள் முதல் 2.5 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பான பிளாய்ஸ்டோசீன் காலத்தில் இந்த பறவையினங்கள் வாழ்ந்துள்ளன. அப்படியானால், வயிற்றுப்பையில் குட்டியைப் பேணும் ராட்சத விலங்கு போன்ற சில பெரிய உருவங்களை கொண்ட அடையாள முக்கியத்துவ விலங்குகளாகக் கருதப்படும் விலங்குகளோடு இவை வாழ்ந்திருக்கும் என்று பொருள்படுகிறது.

வயிற்றுப்பையில் குட்டியைப் பேணும் ராட்சத விலங்குகள் ஆஸ்திரேலிய கண்டத்தில் நவீன மனிதர்கள் நுழைந்த பின்னர் சற்று அழிந்து போய்விட்டன.

அழிந்துபோன பல பெரிய பறவைகளில் டோடோ போன்றவை பறக்க முடியாததாக இருந்தாலும், ப்ராகுரா காலினாசியா நிச்சயமாக பறந்திருக்க முடியும் என்று ஃபிளின்டஸ் பல்கலைக்கழக குழுவினர் தெரிவித்திருக்கின்றனர்.

வலுவான இறகு எலும்புகளைக் கொண்ட இது மரங்களில் தங்கியது என்று ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

240_F_123165150_Co0vkIAoweQttDlqOkLztQ8JlFkFeRkh

Ancient bird like ‘a kangaroo-sized flying turkey’

It has been described as a “giant flying turkey” the size of a grey kangaroo by Australian scientists.

It is actually an extinct species of megapode bird – an ancient cousin of the modern Malleefowl, which famously builds mounds of earth and leaf litter in which to lay and incubate its eggs.

Progura gallinacea probably didn’t do that, however.

It lacked the Malleefowl’s large feet and specialised claws. Instead, it’s quite likely P. gallinacea simply buried its eggs in warm sand or soil, just as some living megapodes in Indonesia and the Pacific still do.

A team from Flinders University in Adelaide assessed new and old fossil finds in producing its report.

Some of the older specimens were first collected in the late 1800s; the newer ones came from the remarkable Thylacoleo caverns of Western Australia, where countless ancient animals fell to their deaths through limestone pipes.

The scientists actually describe five new species of extinct megapodes, of which Progura gallinacea was the biggest.

These birds all lived in the Pleistocene – a time period that covers 11,700 years ago to 2.5 million years ago. That means they would have existed alongside some of the iconic megafauna – such as the giant marsupials – that disappeared shortly after modern humans first entered the Australian continent.

Although many large extinct birds, such as dodos, were flightless, the Flinders team says Progura gallinacea definitely could take to the air.

It had strong wing bones and probably roosted in trees, the researchers say.

Source BBC

பாம்புக்குள் பல்லி, பல்லிக்குள் வண்டு – ஒன்றில் மூன்று புதை படிவம்

எரிமலைக் குழம்பு ஏரியில் 48 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் புதையுண்டு போன பாம்பின் புதை படிவத்தை கண்டெடுத்ததே வியப்பின் உச்சம். அதிலும் அப்படிப் புதைபடிவமாகிப்போன பாம்பின் உடலுக்குள் ஒரு பல்லியும், அந்தப் பல்லியின் வயிற்றில் ஒரு வண்டும் காணப் பட்டால்! வண்டை விழுங்கிய பல்லியை ஒரு பாம்பு விழுங்கிய ஓரிரு தினங்களில் எரிமலை ஏரியில் சிக்கி புதையுண்டு மரித்துப்போயிருக்கிறது. அதே நிலையில் புதைபடிவமாகிப்போனதால் இத்தனை கோடி ஆண்டுகளாக அது சிதையாமல் ஒரு அபூர்வமான உணவுச் சங்கிலியையும் அப்படியே தக்கவைத்திருக்கிறது.

இந்த அதிசயப் புதைபடிவத்தை ஜெர்மனியின் ஃபிராங்கஃபர்ட் நகரின் அருகில் உள்ள மெஸ்ஸல் பிட் (Messel Pit) பகுதியிலிருந்து ஆய்வாளர்கள் கண்டெடுத்திருக்கிறார்கள். பொதுவாக விலங்குப் புதைபடிவங்களுக்குள் உணவைக் காண்பது அரிது. ஆனால் மெஸ்ஸல் பகுதியில் காணப்படும் தனித்துவமான பதனப்படுத்தும் தன்மையால், ஏற்கெனவே இதுபோன்று ஏராளமான பொருட்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. காலத்தைக் கணிக்க முடியாத அளவுக்கு எண்ணற்ற ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் புதையுண்டுபோன குதிரையின் வயிற்றில் திராட்சையும் இலைகளும், பறவையின் குடலில் மகரந்தம், புதைபடிவமாகிப்போன மீனின் வயிற்றுக்குள் பூச்சிகள் இப்படிப் பலவற்றை ஃபிராங்ஃபர்ட் நகரில் உள்ள செங்கர்பெர்க் ஆய்வு நிறுவனத்தின் (Germany’s Senckenberg Institute) ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டெடுத்துள்ளனர்.

மூன்று அடுக்கில் புதை படிவமாகிப் போன உணவு சங்கிலியைக் கண்டு பிடித்திருப்பது இதுவே முதல் முறை. 3.4 அடி நீளமான பாம்பின் உடம்புக்குள் 20 சென்டிமீட்டர் நீளமுள்ள பல்லி காணப்படுகிறது. அதுவும் அந்தப் பாம்பின் எலும்புக் கூட்டுக்குள்ளேயே இந்தப் பல்லி படிவமாகிக் கிடப்பதால், அதை நிச்சயமாகப் பாம்புதான் விழுங்கியிருக்க வேண்டும் என்பது உறுதியாகிறது.

மேம்படுத்தப்பட்ட கணினித் திரை மூலமாக டாக்டர் ஸ்மித்தும் (DR.Krister Smith)அவருடன் இணைந்து பணியாற்றும் அகஸ்டின் ஸ்கான்ஃபர்லாவும் (Agustín Scanferla,) தான் பாம்புக்குள் இருக்கும் பல்லியின் படத்தை முதன் முதலில் கண்டெடுத்தார்கள். அதிலும் பல்லியின் வயிற்றில் வண்டைக் கண்டதன் மூலம் ஒரு புதிய நிலைப்பாட்டை எட்டியிருக்கிறார்கள். இதற்கு முன்னால் கிடைத்த பல்லியின் புதை படிவங்களுக்குள் தாவரங்களின் மிச்சம் மட்டுமே இருந்திருக்கிறது. ஆனால் இப்போது இந்தப் பல்லியின் வயிற்றில் வண்டு இருப்பதால், கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பல்லிகள் தாவரங்களை மட்டுமல்லாமல் பூச்சிகளையும் உண்டு வந்திருப்பது இதன் மூலமாகத் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது.

stock-vector-shiny-red-ribbon-on-white-background-with-copy-space-vector-illustration-324743945

Three-in-one fossil: Bug inside lizard inside snake

Forty-eight million years ago, an iguana relative living in what’s now Germany scarfed down an insect with a shimmering exoskeleton. Soon thereafter the lizard’s luck changed—when a juvenile snake gulped it down headfirst.

We know this happened because the snake had the spectacularly bad luck to end up in a death trap: the nearby Messel Pit, a volcanic lake with toxic deep waters and a possible knack for belching out asphyxiating clouds of carbon dioxide.

It’s unclear if the lake poisoned or suffocated the snake, fates that more often befell the area’s aquatic and flying creatures. Most likely, it somehow died near the lake and was washed in. But no more than two days after eating the lizard, the snake lay dead on the lake floor, entombed in sediments that impeccably preserved it, its meal, and its meal’s meal.

And that’s a very good thing. That fossil, recently described in Palaeobiodiversity and Palaeoenvironments, is only the second of its kind ever found, revealing three levels of an ancient food chain nested one inside the other in paleontology’s version of Russian nesting dolls—or its culinary equivalent, a turducken.

“It’s probably the kind of fossil that I will go the rest of my professional life without ever encountering again, such is the rarity of these things,” says Krister Smith, the paleontologist at Germany’s Senckenberg Institute who led the analysis and a National Geographic/Waitt Grant recipient. “It was pure astonishment.”

Agustín Scanferla, a study coauthor and ancient-snake expert at Argentina’s National Council of Scientific and Technical Research (CONICET), says that boids’ food preferences change as they age. When they’re young, they tend to spring for small lizards and amphibians, but once they reach adulthood, they shift to larger-bodied prey, including mammals, birds, and large reptiles such as crocodiles.

“This specimen shows us the earliest evidence of this dietary shift, [since] this beautiful boid, Palaeopython, is a juvenile,” says Scanferla, with a clear craving for small lizards—much like today’s young boas, but 48 million years earlier.

Head also notes that the fossil helps define the range of Palaeopython, which isn’t closely related to modern pythons, despite its name.

In 2008, researchers led by the University of Vienna’s Jürgen Kriwet described the fossil of a shark that gobbled up an amphibian with a spiny fish in its stomach.

That fossil, more than 250 million years old, even suggests that the amphibian had been digesting the fish for quite some time before becoming a meal itself.

“Finding gut contents provides a direct view million years back on who was eating whom,” Kriwet wrote in an email. “But normally, these records only cover two trophic levels. Finding a fossil preserved as gut content that itself still contains remains of its last meal provides even deeper insights.”

“Messel fossils are well known and have had much press and popular coverage because of their extraordinary preservation,” wrote Ken Rose, a paleontologist at the Johns Hopkins University School of Medicine and a National Geographic grantee. “This factor certainly played a role in this unusual preservation.”

Source ஹிந்து and National Geographic

இந்தியாவில், உலகின் மிகப் பழமையான பாசிபடிமங்கள்

தாவரங்களின் ஆரம்ப நிலையான பாசியின் (algae) மிகப் பழமையான புதைபடிவங்களை இந்தியாவில் உத்தர பிரதேசத்தில் உள்ள சித்ரகூட் பகுதியில் (Chitrakoot region) விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்துள்ளனர். இந்த படிமங்கள் பாஸ்பேட் நிறைந்த பாறைப்படிவுகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.  இந்த படிமங்கள் 160 கோடி ஆண்டுகள் பழமையானவை.

சித்ரகூட் பாசி படிமங்களில் டி.என்.ஏ கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும் அவை  வடிவத்தில் இன்றைய உலகில் இருக்கும் சிவப்பு பாசியை (red algae) ஒத்திருக்கிறது. ஜப்பானிய உணவான சுஷியில் ( sushi) சேர்க்கப்படுவது இந்த சிவப்பு பாசி.

பூமி சுமார் 450 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியது. பூமியில் உயிரினம் சுமார் 428 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன் கடல் வாழ் பாக்டீரியா வடிவில் தோன்றின. ஆனால் தாவரம் மற்றும் விலங்கினங்கள் மிக பிந்தைய காலத்தில் தான் தோன்றின.

சித்ரகூட் பாசிபடிமங்களுக்கு முன் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மிகப் பழைய தாவர இனம் (பாசி) , 120 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது என்றும் சித்ரகூட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது தான் மிக மிக ஆரம்ப காலத்தை சேர்ந்தது என்றும், தாவரங்கள் தோன்றியதாக கருதப்பட்ட காலத்தை விட சில கோடி ஆண்டுகள் முன்பே அவை தோன்றியதற்கான சான்று இது என்றும் இது குறித்த ஆய்வை மேற்கொண்ட ஸ்வீடன் நாட்டு (Swedish Museum of Natural History paleobiologist) விஞ்ஞானிகளான ஸ்டெபான் பெங்ஸ்டனும் (Stefan Bengtson)  தெரேஸ் சால்ஸ்டெடும் (Therese Sallstedt) தெரிவிக்கின்றனர்.

Source Telegraph

டைனோசர் காலத்தில் வாழ்ந்த மாபெரும் பென்குவின்கள்

நியூசிலாந்து நாட்டில் வாய்பரா நதி (Waipara River) அருகில் கிடைத்த         61 மில்லியன் வயதான புதைபடிவம் (fossil) ஒரு மாபெரும் விலங்கினுடயது என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர். தொல்லுயிரியல்  வல்லுனர்களின் (palaeontologist) தொடர் ஆராய்ச்சியில் அது ஒரு மிகப்பெரிய பென்குவினுடைய புதைபடிவம் என்று தெரிந்தது. இந்த பென்குவின் 150 சென்டிமீட்டர் அதாவது ஒரு மனிதனின் உயரமுடையது

3d90393700000578-4252274-the_newly_described_penguin_lived_around_61_million_years_ago_an-a-17_1487848129321

இந்த பென்குவின்கள் டைனோசர் வாழ்ந்த காலத்தில் வாழ்ந்திருக்கின்றன. ஆனால் டைனோசர் போல் அல்லாது பென்குவின்கள்  குறுங்கோள்களின் (asteroids) தாக்குதலையும், அதனால் விளைந்த காலநிலை மாற்றத்தையும் தாக்குப்பிடித்து வாழ்த்திருக்கின்றன. அதற்கு முக்கிய காரணம் பென்குவின்களின் உணவு நிலத்தில் அல்லாது கடலில் கிடைத்ததால் என்கின்றனர் வல்லுனர்கள்.

இதற்கு முன்பு அண்டார்டிகாவில் கிடைத்த 37 மில்லியன் வயதான 1.6 மீட்டர் உயரமுள்ள பென்குவின் புதைபடிவமே பழமையானது.

Source Daily Mail