சிறுநீரை மின்சாரமாக மாற்றும் கருவி

பிரிஸ்டல் ரோபோடிக்ஸ் (Bristol Robotics Lab) உயிரி பொறியியலாளர்கள் சிறுநீரை மின்சாரமாக மாற்றும்  கருவியை கண்டுபிடித்திருக்கின்றனர்.

மின் செயல்பாட்டு நுண்ணுயிரிகளால் நிரப்பப்பட்ட பல சிலிண்டர்களை ஒருங்கே கொண்டது இந்தக் கருவி.

இந்த நுண்ணுயிரிகள் கழிவை சாப்பிடுகின்றன. இதுதான் அவற்றின் விருப்பமான உணவு. கழிவுநீர் மற்றும் சிறுநீரில் இருந்து, அவற்றுக்கு தேவையானவற்றை எடுத்துக்கொள்கின்றன.

துணைப்பொருளாக எலக்ட்ரான்கள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இந்த எரிபொருள் பையில், 2 லிட்டர் சிறுநீர் அடைக்கப்படுகிறது.

இதிலிருந்து, இந்த நுண்ணுயிரிகள் 30 முதல் 40 மில்லிவாட்ஸ் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்கின்றன. இது, ஸ்மார்ட்ஃபோன், ஒளிப் பலகைகள் அல்லது சிறப்பு சிறிய கழிப்பறைகளின் விளக்குகளை மெதுவாக சார்ஜ் செய்ய போதுமானது.

balls

Urine used to charge smartphone

Scientists at Bristol Robotics Lab in the UK have worked out how to turn urine into electricity.

A collection of cylinders is filled with electro-active micro-organisms.

They feed off things they find in waste water and urine.

Electrons are created as a by-product, which can then be turned into electricity and used to charge phones and power some lights.

Source BBC

பட்டாம்பூச்சியும் சூரிய ஒளி தகடும்

புதிய பொருட்களை உருவாக்க இயற்கையிடமிருந்து விஞ்ஞானிகள் கற்றுக்கொள்வது பரவலாகியிருக்கிறது. ஆஸ்திரேலிய தேசிய பல்கலைக்கழகத்தை (Australian National University) சேர்ந்த பொறியியல் வல்லுனர்கள், பட்டாம்பூச்சியின் இறக்கை அமைப்பை ஆராய்ந்து, செம்மையாக செயல்படும் சூரிய ஒளித் தகடுகளை வடிவமைக்கலாம் என்று கண்டறிந்துள்ளனர். நீல நிறத்திலுள்ள, ‘மார்போ டிடியஸ்’ (Morpho Didius) என்ற பட்டாம்பூச்சி, தன் இறக்கையிலுள்ள நுண்ணிய அமைப்புகளை வைத்து, சூரிய ஒளியை சிதற வைத்தல், பிரதிபலித்தல், உறிஞ்சுதல் ஆகியவற்றை தன் விருப்பப்படி செய்வதாக, இந்த ஆய்வை மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சியாளர் நீரஜ் லால் (Dr Niraj Lal ) மற்றும் அவர்களது குழுவினர் கண்டறிந்தனர். நீலப் பட்டாம்பூச்சியின் இறக்கையிலுள்ள அதே போன்ற நேனோ அமைப்புகளை ஆய்வுக்கூடத்தில் உருவாக்கி, இயக்கியபோது, ஒளியை விரும்பியபடி கட்டுப்படுத்த முடிந்தது என்று நீரஜ் லால் தெரிவித்துள்ளார்.

இத் தொழில்நுட்பத்தை வைத்து சூரிய மின் ஒளித் தகடுகளை தயாரித்தால், கிடைக்கும் ஒளியில் அதிக மின்சாரம் தயாரிப்பது சாத்தியமாகலாம். மேலும், கட்டடங்கள், ராணுவம் போன்ற பல துறைகளிலும் இத் தொழில்நுட்பம் உதவும், என, நீரஜ் தன் ஆய்வுக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

balls

Butterfly wings inspire solar technologies

Taking a closer look at butterfly’s iridescent wings is paving the way for next-generation solar and stealth technologies.

The iridescent blue Morpho Didius became a muse for a group of Australian National University engineers fascinated by the tiny cone-line shaped nanostructures that scatter light to create its luminous colour.  Lead researcher Dr Niraj Lal said until now being able to make light go exactly where you wanted it to had proven tricky.

“We were surprised by how well our tiny cone-shaped structures worked to direct different colours of light where we wanted them to go,” he said. “Techniques to finely control the scattering, reflection and absorption of different colours of light are being used in the next generation of very high-efficiency solar panels,” he said.

The aim of the team’s light experiments was to absorb all of the blue, green and ultraviolet colours of sunlight in the perovskite layer of a solar cell. And to absorb all of the red, orange and yellow light in the silicon layer – known as a tandem solar cell with double-decker layers.

But beyond solar technology the technique could one day be used to make opaque objects transparent to certain colours, and vice versa, as part of new stealth applications. Or in architecture to control how much light and heat passed through windows.

Dr Lal said the technique, inspired by nature, had strong commercial promise as it was very scalable and did not require expensive technology.

Source Dinamalar and Sydney Morning Herald

செவ்வாய் மண்ணிலிருந்து செங்கல்

செவ்வாய் கிரகத்திற்கு மனிதனை அனுப்ப முயற்சிகள் ஒரு புறம் நடந்துகொண்டிருக்கும் போது, மறுபுறம் அங்கு குடியிருப்பு கட்ட ஏதுவாக செவ்வாய் மண்ணிலிருந்தே செங்கல் செய்யும் முயற்சியும் நடந்துகொண்டிருகிறது.

கலிபோர்னிய பல்கலைக்கழக பொறியாளர்கள் நாஸாவின் உதவியுடன் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சியில், செவ்வாய் மண்ணை, சூடு படுத்தாமல்,வேறு எந்த பொருளும் சேர்க்காமல்,சூளையில் வைக்காமல் வெறும் அழுத்தம் கொடுத்தே செங்கல்லாக உருவாக்கி இருக்கிறார்கள்.

ஐந்து கிலோ சுத்தியை ஒரு மீட்டர் உயரத்திலிருந்து போட்டால் கிடைக்கும் அழுத்தமே கல் உருவாக போதுமானதாகும். இந்த செவ்வாய் கல்லின் வலிமையை பரிசோதித்து பார்த்த பொது, இது இரும்பு கம்பிகளால் வலுவூட்டப்பட்ட கான்கிரிட்டை விட வலிமையானதாக இருந்தது.

செவ்வாய் மண்ணில் அதிகமாக காணப்படும் இரும்பு ஆக்சய்டு(iron oxide), மண்ணை இணைக்கும் பொருளாக இருக்கும் என்று பொறியாளர்கள் நம்புகின்றனர்.

banner-154181_960_720

Bricks from Martian soil

Explorers planning to settle on Mars might be able to turn the planet’s red soil into bricks without needing to use an oven or additional ingredients. Instead, they would just need to apply pressure to compact the soil—the equivalent of a blow from a hammer.

The study was authored by a team of engineers at the University of California San Diego and funded by NASA. The research is all the more important since Congress passed a bill, directing NASA to send a manned mission on Mars in 2033.

To make bricks out of Mars soil simulant, without additives and without heating or baking the material, two steps were key. One was to enclose the simulant in a flexible container, in this case a rubber tube. The other was to compact the simulant at a high enough pressure. The amount of pressure needed for a small sample is roughly the equivalent of someone dropping 10-lb hammer from a height of one meter, Qiao said.

The process produces small round soil pallets that are about an inch tall and can then be cut into brick shapes. The engineers believe that the iron oxide, which gives Martian soil its signature reddish hue, acts as a binding agent. They investigated the simulant’s structure with various scanning tools and found that the tiny iron particles coat the simulant’s bigger rocky basalt particles. The iron particles have clean, flat facets that easily bind to one another under pressure.

Researchers also investigated the bricks’ strengths and found that even without rebar, they are stronger than steel-reinforced concrete.

Source : Phys Org

பாசியிலிருந்து காலணிகள்

ஆசியா மற்றும் அமெரிக்காவின் நீர் நிலைகளில் அறுவடை செய்யப்படும் பாசிகளை சேகரித்து, ப்ளூம் போம் (Bloom Foam) தயாரிக்கப்படுகிறது. பாசிகளை உலரவைத்து, பின் அவற்றை நுண் குளிகைகளாக மாற்றி, வேறு சில வேதிப் பொருட்களுடன் (ethylene-vinyl acetate ) சேர்க்கப்பட்டு, மென்மையாக, வளைந்து கொடுக்கக்கூடிய, அதே சமயத்தில் உறுதியான போம் தயாரிக்கப்படுகிறது. இந்த போமில் 40% பாசியும் 60% ethylene-vinyl acetate ம் இருக்கும். ‘வைவா பேர்பூட்’ (Vivobarefoot) என்ற காலணி நிறுவனம், ப்ளூம் போம்களைப் பயன்படுத்தி காலணிகளை தயாரித்து சந்தையில் அறிமுகப்படுத்த இருக்கிறது. பெட்ரோலியத்தின் அடிப்படையிலான, ரப்பர் மற்றும் பிளாஸ்டிக் மூலம் செய்யப்படும் காலணிகளுக்கு மாற்றாக,  இயற்கைப் பாசியால் செய்யப்படும், ப்ளூம் காலணிகள் சுற்றுச்சூழல் பிரியர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என, வைவா பேர்பூட் நிறுவனம் நம்புகிறது.

மேலும் நீர்நிலைகளை அசுத்தம் பண்ணும் பாசிகளையும் கட்டுப்படுத்த முடியும்.

flo 4

Algae shoes

VIVOBAREFOOT, a minimalist running shoe company based in London, has announced its partnership with BLOOM, an American plant-based materials manufacturer. The companies have collaborated to create the Ultra III, a shoe made from ethylene-vinyl acetate (EVA) foam. BLOOM’s EVA foam is derived from algae biomasses at high risk of algal bloom. The current material uses 40% algae and 60% EVA, though Bloom is working on materials that use more algae.

Producing shoes using a plant-based material offers significant sustainability advantages. “Every pair will help re-circulate 57 gallons of filtered water back into natural habitats, and prevent the equivalent of 40 balloons full of CO2 being released into the Earth’s atmosphere,” according to VIVOBAREFOOT.

Furthermore, by sourcing algae biomass from areas at risk of algal bloom, the companies support a vibrant marine ecosystem. Harmful and uncontrolled algal blooms can deplete oxygen in the water and block sunlight from reaching fish and plants. Left unchecked, this algae could also release toxins that are dangerous to humans and animals or pollute drinking water.

VIVOBAREFOOT and BLOOM solve an environmental challenge in a unique and innovative fashion. Flexible and lightweight, the Ultra III will be available for purchase this July for $75.

Source Dinamalar and Sports techie

களை எடுக்கும் ரோபோ

விவசாயத் துறையில் விதைத்தல், அறுவடை செய்தல் போன்ற பல வேலைகளுக்கு தானியங்கி ரோபோக்களை மேற்கு நாடுகளில் விற்க ஆரம்பித்து விட்டனர். இந்த நிலையில், வீடுகளில் தோட்டம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு, மிகப் பெரிய தலைவலியாக இருக்கும் களை எடுத்தல் வேலையை செய்ய வந்திருக்கிறது, ‘டெர்ட்டில் (Tertill).’அமெரிக்காவிலுள்ள பிராங்ளின் ரோபாடிக்ஸ் (Franklin Robotics) இதை தயாரித்திருக்கிறது.வீட்டுத் தோட்டத்தில் இந்த இரு சக்கர ரோபோவை விட்டுவிட்டால், அதுவே, களைகளை வெட்டி சாய்த்துவிடும். தக்காளி, மிளகாய், பூச் செடிகளை அது ஒன்றும் செய்யாது. செடிகளை விட்டு, களைகளை மட்டும் வெட்டும்படி டெர்ட்டில் ரோபோவில் இருக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு மென்பொருளும், உணரிகளும் பார்த்துக்கொள்கின்றன.

அதேபோல, தோட்டப் பகுதியை விட்டு இந்த ரோபோ தவறுதலாக வேறுபக்கமும் போகாது. சூரிய ஒளித் தகடுகள் பொறுத்தியிருப்பதால், இதற்கு மின் தேவையும் இல்லை. 2017 இறுதியில் சந்தைக்கு வரவிருக்கும், 18,000 ரூபாய் மதிப்புள்ள டெர்ட்டில் ரோபோவுக்கு இப்போதே ஆர்டர்கள் குவிய ஆரம்பித்துள்ளன.

2

ROBOT THAT WEEDS YOUR GARDEN

Franklin Robotic’s  Robot Tertill is solar and battery powered robot that weeds your garden. The device is designed to stay outside, even during periods of rain. Sensors in the robot cause it to turn away from (largish) plants and detect when it has run into an obstacle; after which it alters its path.

Tertill can’t tell what is a weed and what is a desired plant as such – it operates purely on size, so seedlings need to be protected with a special collar. As it rolls over a small plant, a small whipper snipper beneath the robot cuts the plant off.

The company says Tertill uses proprietary algorithms to ensure that it finds as many weeds as it can.

There appears to be a lot of potential challenges with this gadget; such as getting enough sunlight in areas frequently shaded using what looks to be a very small solar panel, garden layout needing to be just so, and knocking the tops off some weeds would just see the weed grow again. It will be interesting to see how this creation looks and operates if it hits prime time.

Source : Dinamalar

குளிர்ச்சி தரும் நுண்ணுயிரி ஆடைகள்

மாசாசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிலையத்தின் ஆராய்ச்சியாளர்கள், நுண்ணுயிரி செல்களை வைத்துத்தைத்த உடைகளை வடிவமைத்துள்ளனர்.

‘பயோ பேப்ரிக்’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ள இந்த வகை உடைகள், அணிபவரின் உடல் வெப்பம் மற்றும் வியர்வையை உணரும் திறன் கொண்டவை. நுண்ணுயிரிகள் கொண்ட துணியை, சிறு சிறு துளைகள் கொண்ட உடையில் வைத்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் தைத்தனர். இதை அணிபவருக்கு வியர்த்தாலோ, உடல் வெப்பம் கூடினாலோ, இந்த துளைகளை மூடியிருக்கும் துணி லேசாக திறந்துகொள்ளும். இதனால் உடலுக்கு குளிர்ச்சி ஏற்படும். விளையாட்டு வீரர்களுக்கு இந்த வகை ஆடைத் தொழில்நுட்பம் உடனடியாகப் பயன்படும். மேலும், வெப்பப் பகுதியில் இருப்பவர்களுக்கும் இவை தினசரி உடையாகவும் பயன்படும் என்று இதன் வடிவமைப்பாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். உடையில் பயன்படுத்தப்படும் நுண்ணுயிரிகளை மரபணு மாற்றம் செய்வதன் மூலம், வியர்வை துர்நாற்றம் ஏற்பட்டால், இனிய நறுமணத்தை நுண்ணுயிரிகள் வெளியிடும்படியும் செய்ய முடியும் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

4

Moisture-responsive workout suit

A team of MIT researchers has designed a breathable workout suit with ventilating flaps that open and close in response to an athlete’s body heat and sweat. These flaps, which range from thumbnail- to finger-sized, are lined with live microbial cells that shrink and expand in response to changes in humidity. The cells act as tiny sensors and actuators, driving the flaps to open when an athlete works up a sweat, and pulling them closed when the body has cooled off.

Why use live cells in responsive fabrics? The researchers say that moisture-sensitive cells require no additional elements to sense and respond to humidity. The microbial cells they have used are also proven to be safe to touch and even consume. What’s more, with new genetic engineering tools available today, cells can be prepared quickly and in vast quantities, to express multiple functionalities in addition to moisture response.

“We can combine our cells with genetic tools to introduce other functionalities into these living cells,” says Wen Wang, the paper’s lead author and a former research scientist in MIT’s Media Lab and Department of Chemical Engineering. “We use fluorescence as an example, and this can let people know you are running in the dark. In the future we can combine odor-releasing functionalities through genetic engineering. So maybe after going to the gym, the shirt can release a nice-smelling odor.”

Source : Dinamalar and MIT

பிளாஸ்டிக்கை உண்ணும் மெழுகுப் புழு (Wax worm)

மெழுகுப் புழு (Wax worm) (Galleria mellonella ) என்ற ஒருவகைக் கம்பளிப்புழுவை மீன்பிடிப்பதற்குப் பயன்படுத்துவார்கள். இந்தப் புழு தேன்மெழுகை உண்ணக்கூடியது என்பதால் மெழுகுப் புழு என்ற பெயர் வந்தது. இந்தப் புழு பாலித்தீனின் வேதிப் பிணைப்புகளை எளிதில் உடைக்கக்கூடியதாக இருப்பதை அறிவியலாளர்கள் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள்.

waxworms-main-1000

ஸ்பானிய தேசிய ஆராய்ச்சிக் கழகத்தைச் சேர்ந்த ஃபெதெரிக்கா பெர்தோக்கீனி (Federica Bertocchini , Institute of Biomedicine and Biotechnology of Cantabria, Spain) என்ற அறிவியலாளர் இரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தப் பூச்சிகளின் விசித்திர இயல்புகளைத் தற்செயலாகக் கண்டறிந்தார்.

பெர்தோக்கீனி தேனடைகளிலிருந்து மெழுகுப்புழுக்களைக் களைந்து ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் போட்டார். கூடிய விரைவிலேயே அந்தப் புழுக்களெல்லாம் பிளாஸ்டிக்கை உண்ண ஆரம்பிக்க, பைகளில் துளைகள் விழ ஆரம்பித்தன. இதைக் கண்டதும் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தின் சகாக்களான பாவ்லோ பாம்பெல்லியையும் கிறிஸ்டோபர் ஜே. ஹவ்வையும் (Paolo Bombelli and Christopher Howe ) தொடர்புகொண்டார்.

இந்தப் புழுக்களெல்லாம் பிளாஸ்டிக்கின் வேதிப் பிணைப்பைச் சிதைக்கின்றனவா அல்லது வெறுமனே பிளாஸ்டிக்கைச் சிறிய துணுக்குகளாக மட்டும் உடைக்கின்றனவா என்பதை ஆராய்ந்தனர். அதற்காக அந்த புழுக்களை அரைத்து பிளாஸ்டிக்கின் மேல் தடவினார்கள். அப்படிச் செய்ததன் மூலம், பூச்சிகளின் உள்ளிருக்கும் வேதிப்பொருட்களோ வேதிப்பொருள் கலவைகளோதான் பிளாஸ்டிக் சிதைப்புக்குக் காரணமாகின்றன என்பதைக் கண்டறிந்தனர்.

பிளாஸ்டிக் மூலக்கூறுகளின் மையத்தில் உள்ள கரிம அணுக்களை அந்த புதிரான ஒரு நொதியோ அல்லது பல நொதிகளோதான் உடைத்துச் சிறிய மூலக்கூறுகளாக ஆக்குகின்றன. இதற்க்கு காரணமான என்ஸைமை புழுக்கள் உற்பத்தி செய்கின்றனவா, அல்லது புழுக்களின் வயிற்றில் இருக்கும் பாக்டீரியா உற்பத்திசெய்கின்றனவா என்பது பற்றி ஆராய்ச்சி தொடர்கிறது.

1

Wax worms can cause plastic degradation

Each year, the world produces 300 million tons of plastic, much of which resists degradation and ends up polluting every corner of the globe. But a team of European scientists may have found a unique solution to the plastic problem. They discovered that a common insect can chew sizable holes in a plastic shopping bag within 40 minutes.

The discovery was led by Federica Bertocchini, a developmental biologist at the University of Cantabria in Spain. She first noticed the possibility as she cleaned out her backyard bee hives two years ago.

She removed some wax worms (Galleria mellonella) living in the hive and placed them in an old plastic bag. When she checked the bag an hour later, however, she discovered small holes in the part of the bag with the larvae. Although Bertocchini wasn’t an entomologist, she guessed immediately what was happening.

The larval form of a small moth, wax worms get their names because they live on the wax in bee hives. Like plastic, wax is a polymer, which consists of a long string of carbon atoms held together, with other atoms branching off the sides of the chain. Both wax and the polyethylene in Bertocchini’s plastic bag had a similar carbon backbone.

Bertocchini teamed up with fellow scientists Paolo Bombelli and Christopher Howe to figure out how the wax worms were pigging out on plastic.

When they placed the worms on polyethylene plastic, they found that each worm created an average of 2.2 holes per hour. Overnight, 100 wax worms degraded 92 milligrams of a plastic shopping bag. At this rate, it would take these same 100 worms nearly a month to completely break down an average, 5.5 gram plastic bag.

To rule out munching action from their jaws as the source of degradation, the team applied a soupy blend of recently deceased worms to the plastic and waited. Sure enough, they found the liquid larvae could also eat holes in plastic. This told Bertocchini and colleagues that an enzyme in the worms or the bacteria living in and on their bodies was dissolving the plastic.

That enzyme converted polyethylene into ethylene glycol, a chemical commonly used in antifreeze. Bertocchini hopes to identify the precise enzymes that break down polyethylene in future work.

Source :  Hindu and National Geographic

நொடிக்கு ஐந்து லட்சம் கோடி புகைப்படம்

ஸ்வீடன் நாட்டைச் சேர்ந்த லுண்ட் பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சியாளர்கள் அதிநவீனக் கேமரா ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளனர். இந்தக் கேமராவின் மூலம் ஒரு நொடிக்கு ஐந்து லட்சம் கோடி புகைப்படங்களை எடுக்க முடியும் என அவர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். இந்த வகை கேமராவில் இருந்து ஒரு புகைப்படத்தை எடுக்கும்போது அதில் உள்ள பல்வேறு குறியீட்டு செயல்களைப் படமாக எடுக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு ஒரு கண்ணாடி பாட்டில் உடைக்கப்படும்போது உடைந்து சிதறும் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் இந்தக் கேமராவால் படம் எடுக்க முடியும். இந்தப் படங்கள் பின்னர் வீடியோவாகப் பார்க்கும்போது அந்தப் பொருளில் இருந்து வெளிப்பட்டுள்ள பல வடிவங்களைப் பார்க்க முடிகிறது.

இந்த வகை கேமராவில் பதிவுசெய்யப்படும் காட்சிகளை வேதியியல், இயற்பியல், உயிரியல், மருத்துவம் போன்ற துறைகளில் பயன்படுத்த உதவும். பல வேதியியல் மாற்றங்களின் நுண்ணிய விஷயங்களைக் குறிப்பாக உயிரினங்கள் மூளை செயல்படும் விதம், வெடி குண்டுகள் வெடிக்கும் விதம், பிளாஸ்மா ஃப்ளாஷ், மற்றும் ரசாயன விளைவுகள் ஆகியவற்றை இந்தக் கேமராவைக் கொண்டு கண்டுபிடிக்க முடியும் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

1-theworldsfas
Elias Kristensson and Andreas Ehn

இந்தக் கேமராவை வடிவமைத்துள்ள இலியாஸ் கிரிஸ்டன்சன் (Elias Kristensson), ஆண்ட்ரியாஸ் என் (Andreas Ehn) ஆகியோர் கூறுகையில்,“இந்த தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் ஒரு பொருளின் பல்வேறு செயல்களைப் படம் பிடிக்க வேண்டும் என்றால், அதற்காக இனி தனியாகக் கேமராவில் புதிய வேகப் பதிவு (set new speed record) செய்யத் தேவையில்லை. இந்தக் கேமராவின் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட செயலில் ஒரேமாதிரியான மாற்றங்கள் எப்படி நிகழ்கின்றன என்பதை ஒரே கிளிக்கில் கண்டுபிடிக்க முடியும்” என்கிறார்கள். இந்தக் கேமராவுக்கு அவர்கள் வைத்துள்ள பெயர் ‘FRAME’ (Frequency Recognition Algorithm for Multiple Exposures) என்பதாகும்.

flo 4

The world’s fastest film camera

Forget high-speed cameras capturing 100 000 images per second. A research group at Lund University in Sweden has developed a camera that can film at a rate equivalent to five trillion images per second, or events as short as 0.2 trillionths of a second. This is faster than has previously been possible.

The new super-fast film camera will therefore be able to capture incredibly rapid processes in chemistry, physics, biology and biomedicine, that so far have not been caught on film.

To illustrate the technology, the researchers have successfully filmed how light – a collection of photons – travels a distance corresponding to the thickness of a paper. In reality, it only takes a picosecond, but on film the process has been slowed down by a trillion times.

Currently, high-speed cameras capture images one by one in a sequence. The new technology is based on an innovative algorithm, and instead captures several coded images in one picture. It then sorts them into a video sequence afterwards.

In short, the method involves exposing what you are filming (for example a chemical reaction) to light in the form of laser flashes where each light pulse is given a unique code. The object reflects the light flashes which merge into the single photograph. They are subsequently separated using an encryption key.

“This does not apply to all processes in nature, but quite a few, for example, explosions, plasma flashes, turbulent combustion, brain activity in animals and chemical reactions. We are now able to film such extremely short processes”, says Elias Kristensson. “In the long term, the technology can also be used by industry and others”.

The researchers call the technology FRAME – Frequency Recognition Algorithm for Multiple Exposures.

A regular camera with a flash uses regular light, but in this case the researchers use “coded” light flashes, as a form of encryption. Every time a coded light flash hits the object – for example, a chemical reaction in a burning flame – the object emits an image signal (response) with the exact same coding. The following light flashes all have different codes, and the image signals are captured in one single photograph. These coded image signals are subsequently separated using an encryption key on the computer.

A German company has already developed a prototype of the technology, which means that within an estimated two years more people will be able to use it.

Source Hindu and Phys org

அல்ட்ராசோனிக் துணி உலர்த்தி

துணியைத் துவைத்து, பிழிந்து தரும் இயந்திரம், சிரமத்தை குறைத்தாலும், துணிகள் காய நேரம் பிடிக்கிறது. அமெரிக்காவிலுள்ள ஓக்ரிட்ஜ் தேசிய ஆய்வுக்கூட (Oak Ridge National Laboratory) விஞ்ஞானிகள், விரைவில் துணிகளை உலரச் செய்யும் அல்ட்ராசோனிக் உலர்த்திகளை இரண்டு ஆண்டுகள் ஆய்வுக்குப் பிறகு உருவாக்கியிருக்கின்றனர்.

இந்த புதிய உலர்த்தி, வெப்பத்திற்கு பதில், ‘அல்ட்ராசோனிக்’ எனப்படும் உயர் அலைவரிசை ஒலியையே பயன்படுத்துகிறது. துவைத்த துணியின் நூலிழைகளில் தங்கியுள்ள ஈரத்தை, ஒலி அதிர்வலைகள், இளக்கி, அகற்றி விடுகின்றன. வெப்பத்தால் உலர வைக்கும்போது, இழைகளிலிருந்து பிசிறுகள் வெளியேறும். ஆனால், ஒலியலைகளால் உலர்த்தும் துணியிலிருந்து பிசிறுகள் பிரிவதில்லை. எல்லாவற்றையும் விட, அல்ட்ராசோனிக் உலர்த்திகள், வெப்ப உலர்த்திகளை விட பாதி நேரத்தில் துணிகளை காய வைத்து விடுகின்றன. இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகளில், உடனடி உலர்த்தி வசதியுடன் துவைக்கும் இயந்திரங்கள் சந்தைக்கு வந்துவிடும்.

flo 4

Ultrasonic clothes dryer

Waiting an hour for your clothes to dry can feel tedious. But scientists at Oak Ridge National Laboratory in Tennessee have developed a dryer that could make doing laundry much quicker. Called the ultrasonic dryer, it’s expected to be up to five times more energy efficient than most conventional dryers and able dry a large load of clothes in about half the time.

Instead of using heat, the way most dryers do, the ultrasonic dryer relies on high-frequency vibrations. Devices called green transducers convert electricity into vibrations, shaking the water from clothes. The scientists say that this method will allow a medium load of laundry to dry in 20 minutes, which is significantly less time than the average 50 minutes it takes in many heat-based machines.

The drying technology also leaves less lint behind than normal dryers do, since the majority of lint is created when the hot air stream blows tiny fibers off of clothing. Drying clothes without heat also reduces the chance that their colors will fade.

As of now, the researchers have created a working prototype, but the dryer won’t hit the commercial market for at least a couple of years.

Source Dinamalar and Business insider

ஆரஞ்சு தோல் வடிகட்டி

வீணாகும் ஆரஞ்சு மற்றும் எலுமிச்சை தோல்களை வைத்து, அசுத்தமான நீரை வடிகட்டவும், பயனுள்ள உலோகங்களை பிரித்தெடுக்கவும் முடியும் என, ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்.

உலகெங்கும் ஆண்டுதோறும் வீணாகும், 3.8 கோடி டன்கள் ஆரஞ்சு, எலுமிச்சை போன்ற பழங்களின் தோல்களை, உயர் அழுத்த முறையில் பதப்படுத்தினால், அதற்கு நீரை வடிகட்டும் திறன் உருவாகிறது என்பதை ஸ்பெயினின் கிரனடா பல்கலைக்கழகம் (University of Granada) மற்றும் மெக்சிகோவிலுள்ள மின் வேதியியல் ஆராய்ச்சி மையம் (Center for Electrochemical Research and Technological Development) ஆகியவற்றின் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்.

wastewatercl

பதப்படுத்தப்பட்ட பழத் தோல்களை வடிகட்டிகளில் அடைத்து, அசுத்த நீரை சுத்தமாக்க பயன்படுத்துவதோடு, பல பயனுள்ள உலோகங்களையும் வடித்தெடுக்க முடிவதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். இவை கரி அடிப்படையிலான வடிகட்டிகளை விட அதிக பயன் தரக்கூடியவையாக இருப்பதால், பழத்தோல் வடிகட்டிகளை வர்த்தக ரீதியியிலும் தயாரித்து வினியோகிக்க முடியும் என, ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

240_F_123165150_Co0vkIAoweQttDlqOkLztQ8JlFkFeRkh

Fruit peels clean Wastewater

Researchers from the University of Granada (UGR), and from the Center for Electrochemical Research and Technological Development and the Center of Engineering and Industrial, both in Mexico, have developed a process that allows to clean waters containing heavy metals and organic compounds considered pollutants, using a new adsorbent material made from the peels of fruits such as oranges and grapefruits.

The researchers developed a new process by which it is possible to modify the structure of peels of fruits via instant controlled pressure drop treatment, giving them adsorbent properties such as a greater porosity and surface area. By using a subsequent chemical treatment, they have managed to add functional groups to the material, thus making it selective in order to remove metals and organic pollutants present in water.

A subsequent study carried out by the Researchers has showed that it is possible to pack those new materials in fixed bed columns, in a way similar to standard wastewater treatments.

The results show a great potential for the use of said materials as adsorbents capable of competing with commercial activated carbon for the adsorption and recovery of metals present in wastewater, in a way that could make it possible to carry out sustainable processes in which products with a great commercial value could be obtained from food industry residues.

Source : Dinamalar